به گزارش شرق، دیبا معمار است، نقاش است، شهرساز است و قدری هم جامعه‌شناس؛ اما بیش از همه اینها، «ایران‌دوست» است. قلبش یکسره می‌تپد برای ایران؛ برای همان ایرانی که فرهنگسراها و دیگر مکان‌هایش را ساخته. او حتی از کنج غربت هم پیوندش را با این خاک قطع نکرده است. البته شاید چنین تعبیرهایی در ادبیات ژورنالیستی مرسوم نباشد و بوی تعارف و تملق بدهد، ولی این توصیف‌ها حقایقی‌اند که آثار و زیستِ دیبا نیز بر آن صحه می‌گذارند. به‌هرحال، نام این هنرمند نام‌آشنا بیش از هر عنوانی با آثارش گره خورده است.
کافی است در ذهن مرور کنیم آن چهار هزار و یک روزِ پُرکارِ او را در ایران، و نیز میراثی را که در همین مدت کوتاه به‌جا گذاشت: پارک و فرهنگسرای شفق، منزل مسکونی پرویز تناولی، فرهنگسرای نیاوران، مسجد دانشگاه جندی‌شاپور، نمازخانه موزه فرش، شهر جدید شوشتر و البته موزه هنرهای معاصر. بهانه این گفت‌وگو نیز چهل‌ونهمین سالگرد تأسیس موزه هنرهای معاصر تهران بود. بنایی که در تاریخ معاصر ما، روایتِ تکینی است از پیوند معماری و هنرهای تجسمی و آینده‌نگری. موزه‌ای که ون‌گوگ و پیکاسو را به تهران آورد و خود به شهیرترین اثر دیبا بدل شد. کامران دیبا نه‌تنها این بنا را ساخت، بلکه نخستین مدیرش بود و در گردآوری گنجینه‌اش نیز نقشی کلیدی ایفا کرد. از سوی دیگر، مصاحبه پیش‌رو صرفا به موزه محدود نماند و به دیگر خاطرات و دیدگاه‌های دیبا هم کشیده شد. …
دانلود از کافه بازار
