گذار از جهان آشوب‌زده با دیپلماسی سنت‌شکنانه

این نگرانی‌ها کاملا موجه است؛ ترامپ سابقه‌ای طولانی در نزدیک شدن به خودکامگان و همزمان پشت کردن به متحدان دموکرات دارد. اگر او با شی و پوتین بر سر یک میز بنشیند، باید از فروختن شرکای اروپایی و آسیایی که در این نشست حضور ندارند، پرهیز کند. با توجه به شخصیت‌های سرسخت هر سه رهبر و منافع ملی متضادی که ایالات متحده را در برابر آنچه شی شراکت «بدون محدودیت» میان چین و روسیه می‌نامد قرار می‌دهد، این نشست ممکن است در نهایت پیشرفت اندکی در مسائل کلان داشته باشد.

با وجود این، ترامپ کار درستی می‌کند که به نشست با شی و پوتین می‌پیوندد. تاکنون هیچ رئیس‌جمهور آمریکایی نشست سه‌جانبه‌ای با رهبران چین و روسیه برگزار نکرده است و گفت‌وگوهای پیشنهادی می‌تواند یخ روابط را بشکند و عادی‌سازی گفت‌وگوهای بسیار ضروری را آغاز کند. اقتدارگرایی قرار نیست از بین برود. بنابراین، حکومت‌های خودکامه و دموکراسی‌ها باید بیاموزند که نه تنها در کنار یکدیگر زندگی کنند، بلکه برای مهار رقابت‌های ژئوپلیتیک و مقابله با چالش‌های جهانی در یک دنیای به‌هم‌وابسته با یکدیگر همکاری کنند. برای آمریکایی‌ها کنار آمدن با کشورهایی مانند روسیه و چین که نظام‌های سیاسی آنها تعهد ایالات متحده به گسترش دموکراسی را تهدید می‌کند، آسان نخواهد بود. اما ترامپ با تعامل با رهبران قدرت‌های خودکامه و پیشرو در جهان، گامی جسورانه در مسیر درست برمی‌دارد. …