در تصاویر ماهوارهای، تغییر کاملاً قابل مشاهده است. بخشی از پهنهای که در آبان سال گذشته به بستری خشک، نمکی و بیآب تبدیل شده بود، حالا دوباره زیر آب رفته است. جایی که نشانههای عقبنشینی دریاچه به چشم میخورد، بار دیگر رنگ آب گرفته و اعداد نیز از یک تغییر قابل توجه حکایت میکنند.حجم آب دریاچه ارومیه از حدود ۲۵۰ میلیون مترمکعب در آبان ۱۴۰۴ به ۲.۵۵ میلیارد مترمکعب در آبان امسال رسیده است.
در نگاه اول، این همان خبری است که سالها انتظارش را میکشیدند؛ بازگشت آب به دریاچهای که خشکشدن آن فقط یک مسئله محیطزیستی نبود و به تهدیدی برای کشاورزی، سلامت، اقتصاد محلی و کیفیت زندگی ساکنان شمالغرب کشور تبدیل شده بود.
اما درست در همین نقطه باید از خوشبینی شتابزده فاصله گرفت. افزایش حجم آب، هرچقدر هم چشمگیر باشد، بهتنهایی معادل احیای یک اکوسیستم نیست. دریاچه ارومیه هنوز حدود ۳.۵ متر با تراز اکولوژیک فاصله دارد. این فاصله فقط یک اختلاف عددی روی نمودارهای هیدرولوژیک نیست؛ نشاندهنده شکاف میان یک پهنه آبی که موقتاً آب بیشتری دریافت کرده و یک اکوسیستم که هنوز برای بازگشت به کارکرد طبیعی خود با محدودیتهای جدی روبهروست.
نکته مهمتر آن است که افزایش حجم آب از یک نقطه بسیار بحرانی آغاز شده است. بنابراین، رشد تقریباً ۱۰ برابری ذخیره دریاچه نباید این تصور را ایجاد کند که مسیر احیا تا حد زیادی طی شده است. دریاچه هنوز با کمبود قابل توجه ذخیره آب مواجه است و پایداری این افزایش نیز به شرایط سالهای آینده بستگی دارد. بارندگی آب را برگرداند؛ اما چه چیزی قرار است آن را نگه دارد؟ …


دانلود از کافه بازار






































































































































![[امیرحسین نادری] منتظر چه باشیم؟](/news/u/2026-11-21/ettelaat-2tmjg.jpg)

























