اما MD-۸۰ در سالهای اخیر بیش از آنکه به خاطر طراحی خاصش خبرساز باشد، به دلیل مشکلات فنی موتورهای خانواده JT۸D-۲۰۰، شکست پرههای توربین، حوادث مرتبط با جداشدن قطعات موتور و محدودیتهای صلاحیت پروازی در کانون توجه قرار گرفته است. ماجرای زمینگیری بخشی از این هواپیماها در ایران نیز نشان داد که عمر عملیاتی یک هواپیما فقط با تعمیر بدنه و آمادهبهکاری کابین ادامه پیدا نمیکند؛ موتور، قطعات دوار، سوابق تعمیراتی و اجرای دقیق دستورالعملهای صلاحیت پروازی، تعیینکننده ادامه حضور آن در آسمان هستند.از DC-۹ تا MD-۸۰؛ تولد یک هواپیمای متفاوت
MD-۸۰ در مدلهای مختلفی از جمله MD-۸۱، MD-۸۲، MD-۸۳، MD-۸۷ و MD-۸۸ تولید شد. هر کدام از این نسخهها با توجه به ظرفیت سوخت، وزن برخاست، موتور و مأموریت عملیاتی، ویژگیهای متفاوتی داشتند.
این خانواده در مجموع نزدیک به ۱۲۰۰ فروند تولید شد و برای سالها در ناوگان شرکتهای بزرگ هواپیمایی جهان حضور داشت. آمریکاییها، اروپاییها و شرکتهای هواپیمایی آسیایی از این هواپیما در مسیرهای پرتردد و متوسط استفاده میکردند.
یک نکته تاریخی هم درباره نام این هواپیما وجود دارد. گاهی در گفتوگوهای عمومی از MD-۸۰ با عنوان «بوئینگ MD» یاد میشود؛ چون شرکت مکدانل داگلاس در سال ۱۹۹۷ با بوئینگ ادغام شد. با این حال، طراحی و شکلگیری خانواده MD-۸۰ متعلق به مکدانل داگلاس است و نباید آن را محصولی دانست که از ابتدا توسط بوئینگ طراحی شده باشد.
دو موتور در انتهای بدنه؛ انتخابی که هم مزیت داشت و هم دردسر
مهمترین ویژگی ظاهری MD-۸۰، محل نصب موتورهای آن است. برخلاف بوئینگ ۷۳۷ و ایرباس A۳۲۰ که موتورهایشان زیر بال قرار گرفتهاند، در MD-۸۰ دو موتور در قسمت انتهایی بدنه نصب شدهاند و دم هواپیما نیز به شکل T طراحی شده است. …


دانلود از کافه بازار






























































































































































