در سیاست، هیچ کشوری از نقد تصمیمهای خود مصون نیست و جمهوری اسلامی ایران نیز باید درباره عملکرد دیپلماتیک، محاسبات نظامی و سیاستهای داخلیاش پاسخگو باشد؛ اما نقد زمانی به فهم واقعیت کمک میکند که رفتار همه طرفها را با یک معیار بسنجد، نه اینکه یک طرف را دائم در جایگاه متهم و طرف دیگر را تنها در جایگاه واکنشدهنده قرار دهد. اظهارات کرباسچی را نیز باید با همین معیار بررسی کرد. تفاهمنامه اسلامآباد؛ چرا فقط اقدام ایران دیده میشود؟
یکی از محورهای بحث کرباسچی، ماجرای هدف قرار گرفتن سه کشتی و تأثیر آن بر سرنوشت تفاهمنامه اسلامآباد است. در این استدلال، اقدام ایران بهعنوان عاملی تعیینکننده در برهم خوردن توافق مطرح میشود؛ اما مسئله اینجاست که آیا برای ارزیابی سرنوشت تفاهمنامه میتوان یک رویداد را جدا از مجموعه تحولات پیش از آن بررسی کرد؟
تصویری که از روند اقدامات آمریکا و اسرائیل پس از تفاهمنامه منتشر شده، مجموعهای از ۴۰ رویداد و اظهارنظر را فهرست میکند؛ از ادامه حملات اسرائیل به لبنان و تهدیدهای دونالد ترامپ علیه ایران تا تهدید به کنترل تنگه هرمز، اعلام موجهای تازه حملات نظامی، اعمال تحریمهای جدید و طرح مجدد محاصره ایران.
در میان این موارد، تهدید ترامپ به حمله شدیدتر به ایران، تهدید به کنترل تنگه هرمز و دریافت عوارض، اعلام حملات تازه به اهدافی در ایران و اظهارات بعدی او درباره پایان آتشبس و برقراری مجدد محاصره، از جمله رویدادهایی هستند که برای ارزیابی رفتار واشنگتن باید مورد بررسی قرار گیرند. همچنین ادامه حملات اسرائیل به لبنان، در کنار دیگر تحولات منطقهای، بخشی از فضای امنیتی حاکم بر آن دوره را تشکیل میداد و آتشبس را نقض میکرد. …


دانلود از کافه بازار





























































