سمیه خاتونی / صبا؛ تئاتر ایران امروز بیش از آن‌که با بحران خلاقیت یا کمبود مخاطب مواجه باشد، گرفتار اختلالی عمیق در زیرساخت‌های حقوقی، نهادی و دانشی خود است؛ اختلالی که از فقدان نظام مؤثر کپی‌رایت و نارسایی قوانین حقوق مؤلف آغاز می‌شود و تا آشفتگی در نشر نمایشنامه، تحریف متون در اجرا، بی‌اعتباری نقش‌هایی