با این حال، ورای اعداد، ارقام و اقلام تعهدشده از جمله پوشش ویزیت، دارو، پاراکلینیک و سقفهای تعیینشده برای دندانپزشکی (۶ میلیون تومان) و عینک (۳ میلیون تومان)، واقعیت میدان نشان میدهد که ارائه مکرر این طرحهای موسوم به «جدید»، عملاً به راهکاری برای شانه خالی کردن دولت از مسئولیتهای قانونی خود در قبال معیشت و سلامت بازنشستگان تبدیل شده است. چرخه تکراری شرکتها و زوال کرامت بازنشستگان
نگاهی به روند سالهای گذشته نشان میدهد که بازنشستگان به جای برخورداری از یک نظام سلامت پایدار، عادلانه و متضمن کرامت انسانی، همواره در چرخهای از تغییرات شرکتهای بیمه، مناقصات پیمانکاری و افزایش حق بیمه گرفتار آمدهاند. مگر دولت طبق نص صریح قانون، تکالیفی در حوزه درمان و رفاه بازنشستگان بر عهده ندارد؟ چرا بازنشستهای که دههها از عمر خود را صرف خدمت به کشور کرده، در دوران سالمندی باید برای بدیهیترین حقوق درمانی خود، دغدغه هزینه، فرانشیز و سقف تعهدات داشته باشد؟
آزادسازی هزینههای درمان از سوی دولت و عقبنشینی تدریجی از پوششهای بیمه پایه، بار سنگین هزینههای سلامتی را به دوش صندوقها و جیب خالی بازنشستگان انداخته است. طرحهایی نظیر بیمه زرین، هرچند ممکن است در ظاهر کوششی برای ترمیم شکافهای درمانی باشند، اما در ریشه، معلول یک بیماری ساختاریاند؛ بیماریای که در آن، دولت وظیفه حاکمیتی خود را به بازار بیمههای تجاری و قراردادهای گاه پرابهام واگذار کرده است. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































