بازار
تمام سیاسیون امریکایی در موارد زیر با هم اشتراک نظر و حتی توافق دارند:
۱. امریکا قدرت بالا و موقعیت برتر را داراست و گرفتن امتیاز حق مسلم آن است.
۲. نظم حاکم بر دنیا نظمی با محوریت امریکا و منطبق با منافع امریکا است و این نظم، ابزار تأمین هرگونه امتیاز را فراهم می‌کند.
۳. امریکا در هر موقعیتی قادر به ایجاد و به‌کارگیری تهدید و فشار برای گرفتن امتیاز و فرار از امتیاز دادن است.
۴. اصل پذیرش مذاکره صرفاً برای گرفتن امتیازاتی است که در جنگ حاصل نمی‌شود و هراس از بازگشت به جنگ پشتوانه و تضمین قطعی آن به حساب می‌آید.
۵. منطق و ملاک گرفتن امتیاز را نه قانون و حق مشروع، بلکه صرفاً موازنه قدرت تعیین می‌کند و گرفتن آن اثبات حفظ و بازتولید قدرت است.
خروجی موارد فوق، شکل‌گیری ماهیت و خوی استکباری و تفرعن‌گونه‌ای است که امتیاز را حق مسلم خود دانسته و مسیر رسیدن به آن را هم با تهدید، فشار و زور دنبال می‌کند. از این رو، مذاکره را هم مسیری یک‌طرفه به نفع خود و برای کسب امتیاز و نه بده‌وبستان به حساب می‌آورد. مصداق اتم آن موضع وقیحانه مارکو روبیو وزیر خارجه امریکا نسبت به شروط ایران برای مذاکره است. همین تلقی از مذاکره، آن را از منطق به دور و بی‌اعتبار و به ابزار برای تأمین منافع و امتیاز برای امریکا تبدیل کرده است. راه جبران یا مقابله با این منطق استکباری هم گام اول شناخت و تثبیت … …
