بازار
احتمالاً همه ما مادر و پدرها این لحظات را تجربه کرده‌ایم یا می‌کنیم. زندگی آن‌قدر پرمشغله و پراسترس شده که چند دقیقه آرامش را به یک نیاز جدی تبدیل کرده است. برخلاف تصویری که معمولاً از «والد همیشه حاضر» داریم، نباید فراموش کنیم که پدر و مادر هم آدم‌اند؛ خسته می‌شوند، کار دارند، حوصله‌شان سر می‌رود و گاهی فقط نیاز دارند چند دقیقه کسی چیزی از آن‌ها نخواهد.
در چنین لحظه‌هایی، رسانه و ابزار ارتباطی دیجیتال یکی از دم‌دست‌ترین راه‌ها برای ساختن این چند دقیقه آرامش است؛ یک برنامه، یک بازی، یک ویدئو یا هر چیزی که کودک را برای مدتی سرگرم کند. درست همین‌جا لازم است به مرزی که به‌تدریج ممکن است محو شود توجه کنیم؛ مرز میان کمک گرفتن از رسانه و سپردن فرزندمان به رسانه.
والد خسته و مستأصل امروز، مادر یا پدر بدی نیست. پدر و مادری که گاهی برای اینکه چند دقیقه فرصت پیدا کنند، کودک را سرگرم یک برنامه یا بازی می‌کنند، لزوماً از فرزندشان فاصله نگرفته‌اند. نمی‌توان از والدین امروز انتظار داشت همیشه آماده بازی، گفتوگو و همراهی باشند، اما موضوع از جایی بحرانی می‌شود که این «چند دقیقه» کم‌کم به راه‌حل آماده بسیاری از موقعیت‌های زندگی تبدیل شود.
کودک بی‌حوصله است؟ یک برنامه. غذا نمی‌خورد؟ یک ویدئو. بی‌قرار است؟ یک بازی. والد کار دارد؟ گوشی یا تبلت. در ماشین حوصله‌اش سر رفته؟ دوباره رسانه… تا جایی که به‌تدریج برای هر موقعیتی از این دست، فقط یک پاسخ آماده داشته باشیم و آن پاسخ، یک ابزار دیجیتال باشد.
رسانه دقیقاً دارد چه کاری برای ما انجام می‌دهد؟ و مهم‌تر اینکه، کجای روابط پدر و مادر با فرزندشان قرار می‌گیرد؟
گاهی واقعاً کمک‌مان می‌کند. فرصتی کوتاه به ما می‌دهد تا نفسی تازه کنیم یا از فشار یک روز شلوغ کم کنیم. اما اگر این راه‌حل آن‌قدر تکرار شود که کودک برای تحمل کوچک‌ترین بی‌حوصلگی انتظار یک برنامه یا بازی را داشته باشد، جای نگرانی است.
این مسئله در مورد نوجوانان شکل دیگری پیدا … …
