نشست پنجشنبه در شنژن، یک ویژگی کمسابقه دارد: رهبران سه قدرت اصلی جهان قرار است در شرایطی کنار یکدیگر بنشینند که هرکدام تصور متفاوتی از نظم بینالمللی دارند. چین از این دیدار با عنوان نشستی با «اهمیت تاریخی» یاد کرده، اما کارشناسان شورای آتلانتیک معتقدند نباید انتظار داشت که چنین دیداری لزوما به توافقهای بزرگ و عملی منجر شود.
در واقع، اهمیت این نشست شاید بیشتر از توافقهای احتمالی آن، در تصویری باشد که از مناسبات قدرت در جهان ارائه میکند. آیا قرار است آمریکا، روسیه و چین درباره مسائل جهانی تصمیم بگیرند و دیگر کشورها صرفاً با نتایج آن روبهرو شوند؟
کارشناسان شورای آتلانتیک در یادداشتی تحلیلی، اهداف هر یک از سه رهبر و نگرانی متحدان آمریکا را بررسی کردهاند. پوتین؛ بازگشت به جمع قدرتهای بزرگ
ولادیمیر پوتین احتمالاً با رضایت بیشتری نسبت به دو طرف دیگر وارد این نشست میشود. از نگاه او و بسیاری از تحلیلگران روس، دولت ترامپ در ماههای اخیر عملاً به تسهیلکننده بخشی از اهداف مسکو در جنگ اوکراین تبدیل شده است.
توافق برای افزایش صادرات گازوئیل روسیه، معافیتهای مرتبط با تحریمها، قطع دسترسی اوکراین به برخی قابلیتهای ماهوارهای استارلینک و استارشیلد و پذیرفتن پیشنهاد نشست سهجانبه با شی جینپینگ، از جمله مواردی است که این برداشت را در مسکو تقویت کرده است.
اما هدف پوتین از این نشست فراتر از چند امتیاز اقتصادی یا نظامی است. او میخواهد فضایی شبیه کنفرانس یالتا ایجاد کند؛ همان نشستی که در سال ۱۹۴۵ رهبران قدرتهای پیروز جنگ جهانی دوم درباره آینده اروپا و مناطق دیگر تصمیم گرفتند.
در چنین تصویری، قدرتهای بزرگ درباره سرنوشت کشورهای کوچکتر مذاکره میکنند. این بار اوکراین در مرکز نگرانی قرار دارد. پوتین امیدوار است حمایت چین را برای افزایش فشار ترامپ بر کییف به دست آورد.
ترامپ در ابتدا از احتمال گفتوگو درباره کنترل تسلیحات هستهای سخن گفته بود، اما پیش از سفر به آسیا اعلام کرد که ایران و اوکراین نیز از موضوعات مورد علاقه او هستند. …


دانلود از کافه بازار































































































































































