سوگند صیادی دیگر زنده نیست. بنا بر گزارش سازمان حقوق بشری ههنگاو، این دختر نوجوان روز ۲۴ آبان ۱۴۰۵ در کرمانشاه، پس از ضربوشتم، به دست پدرش از طبقه پنجم یک ساختمان به پایین پرتاب شد و جان باخت. جزئیات این پرونده و انگیزههای آن نیازمند رسیدگی و روشن شدن از سوی مراجع مسئول است، اما همین خبر تلخ کافی است تا دوباره با پرسشی قدیمی روبهرو شویم: چرا خانه، که باید امنترین پناهگاه یک کودک باشد، گاهی به خطرناکترین مکان زندگی او تبدیل میشود؟
«خانه پدری» داستان یک قتل و یک خانواده نیست؛ روایت چرخهای از خشونت است که از نسلی به نسل دیگر منتقل میشود. عیاری در این فیلم، از قتل ملوک به دست پدر و برادرش آغاز میکند و در ادامه، سالها از زندگی همان خانه را به تصویر میکشد؛ خانهای که راز جنایت را در زیرزمین خود دفن کرده، اما هیچگاه از پیامدهای آن رها نمیشود. جسد دفن میشود، اما خشونت زنده میماند. سکوت برقرار میشود، اما حقیقت از میان نمیرود.
سرنوشت خود فیلم نیز به شکلی تلخ با موضوعش گره خورد. «خانه پدری» سالها در محاق توقیف ماند. در دیماه ۱۳۹۳، پس از آغاز نمایش محدود، خیلی زود از پرده پایین کشیده شد. پنج سال بعد نیز، در آبان ۱۳۹۸، پس از بازگشت دوباره به سینماها، با دستور دادستانی توقیف شد. گویی نمایش تصویری از خشونت علیه زنان، از خود آن خشونت تحملناپذیرتر بود. مسئله نه فقط نمایش یک صحنه تکاندهنده، بلکه مواجهه با واقعیتی بود که ترجیح داده میشد دیده نشود.
اما آیا با توقیف یک فیلم میتوان واقعیتی اجتماعی را هم توقیف کرد؟ آیا اگر دوربین را خاموش کنیم، خشونت هم متوقف میشود؟ آیا حذف تصویر قتل از پرده سینما، مانع تکرار آن در خانهها خواهد شد؟ …


دانلود از کافه بازار
































































































































































