به گزارش ایسنا، فرشاد مؤمنی در نشست خبری به میزبانی مؤسسه مطالعات دین و اقتصاد اظهار کرد: انتظار این است که سطحی از یادگیری در نظام تصمیمگیری کشور شکل گرفته باشد که دیگر به سراغ سیاستهای بیثباتکننده و ناامنکننده نروند، اما آنچه مشاهده میکنیم، اصرار و پافشاری غیرمتعارف و مشکوک بر اجرای سیاستهایی است که پیش از این نیز نتایج ناموفق آنها تجربه شده است.
وی ادامه داد: در علم، آزمون و خطا پذیرفته شده است، اما اگر آزمونی به خطا منجر شد، یکی از بدیهیات عقل سلیم این است که آن خطا تکرار نشود. با این حال، در نظام تصمیمگیریهای اساسی کشور شاهد آن هستیم که یک سیاست شکستخورده در دوره مسئولیت یک دولت، مجلس و رئیس قوه قضاییه، چند بار در معرض آزمون قرار میگیرد و مانند تجربههای قبلی با شکست مواجه میشود، اما این شکست به یادگیری منجر نمیشود.
این اقتصاددان با اشاره به اینکه در آموزههای دینی نیز بر درس گرفتن از تجربه تاکید شده است، گفت: پرسش این است که چرا با وجود تجربه شکستهای متعدد در سیاستهای ثباتزدا، همچنان بر تداوم آنها اصرار میشود.
قرار گیری برنامهای قاطع برای پیشگیری از فساد
مؤمنی یکی از عوامل مهم در توضیح این وضعیت را «تعارض منافع» دانست و افزود: متفکران بزرگ توسعه معتقدند کل ماجرای توسعه و توسعهنیافتگی، تابع توانمندی نهادهای یک کشور در همراستا کردن منافع فردی و جمعی است. اگر ترتیبات نهادی به گونهای باشد که منافع یک اقلیت تأمین و در مقابل، ضربههای مهلکی به منافع اکثریت وارد شود، تا زمانی که برای مسئله تعارض منافع چارهای اندیشیده نشود، هیچ کوششی به ثمر نمینشیند. …
