به گزارش فرارو به نقل از نشریه فارن پالیسی، ناکامی واشنگتن در تحقق اهداف جنگی، محدودیت توان نظامی آمریکا در حفاظت از پایگاههای خود و افزایش هزینه مداخله خارجی نشان میدهد دوران برتری مطلق قدرتهای فرامنطقهای در خاورمیانه رو به افول است.
در چنین شرایطی، کشورهای منطقه بیش از گذشته ناچار خواهند بود امنیت خود را بر اساس ظرفیتهای داخلی و ائتلافهای منطقهای تأمین کنند.
جنگ اخیر با ایران نقطه عطفی در این روند تاریخی است؛ روندی که البته پیش از آغاز درگیری نیز با شکست مداخلات نظامی آمریکا در عراق و لیبی، ناتوانی روسیه در حفظ حکومت بشار اسد و ناکامی قدرتهای منطقهای در حل بحرانهای امنیتی آغاز شده بود. یک قرن مداخله خارجی در سرنوشت خاورمیانه
ساختار سیاسی خاورمیانه مدرن تا حد زیادی محصول مداخله قدرتهای خارجی پس از جنگ جهانی اول است. در سال ۱۹۱۹، قدرتهای پیروز جنگ با تجزیه قلمرو فروپاشیده امپراتوری عثمانی، مرزها و ساختارهای سیاسی جدیدی ایجاد کردند.
بریتانیا و فرانسه در دوره میان دو جنگ جهانی بر بخشهایی از سرزمینهایی که امروز لبنان، عراق، اسرائیل، سوریه و اردن را تشکیل میدهند، تسلط داشتند.
پس از جنگ جهانی دوم نیز نفوذ قدرتهای خارجی ادامه یافت. حمایت آمریکا در تأسیس اسرائیل در سال ۱۹۴۸ نقش مهمی داشت و واشنگتن و لندن در سال ۱۹۵۳ در سرنگونی دولت دموکراتیک محمد مصدق در ایران مشارکت کردند.
ورود اتحاد جماهیر شوروی به معادلات نظامی منطقه از طریق تسلیح مصر و سوریه نیز به تشدید رقابتهای ژئوپلیتیکی و بحران سوئز در سال ۱۹۵۶ کمک کرد.
در دوران جنگ سرد، آمریکا و شوروی با حمایت از دولتهای همسو، تلاش برای سرنگونی حکومتهای مخالف و مداخلات نظامی محدود، ساختار امنیتی منطقه را تحت تأثیر قرار میدادند. حتی تلاشهای مشترک دو قدرت برای برقراری آتشبس میان اسرائیل و کشورهای عربی نیز اغلب تحت تأثیر رقابتهای گستردهتر آنها قرار میگرفت. …


دانلود از کافه بازار































































































































































