تسلیت گفتن جای پیشگیری را نمی‌گیرد

جوان آنلاین: هر بار که یک اتوبوس در جاده‌های کشور واژگون می‌شود و ده‌ها خانواده را داغدار می‌کند، مجموعه‌ای از دستورها، تماس‌های تلفنی، پیام‌های تسلیت و وعده‌های پیگیری منتشر می‌شود، اما آنچه کمتر دیده می‌شود، تغییر در ساختاری است که باید پیش از وقوع حادثه، جان مسافران را حفظ کند. واژگونی اتوبوس کارکنان شرکت نفت NGL دهلران در استان ایلام با ۱۲ کشته و ۱۲ مجروح، بار دیگر این پرسش را پیش روی مسئولان قرار داده است که چرا با وجود تکرار سوانح مرگبار، هنوز پیشگیری از تصادفات به اولویت عملی دستگاه‌های مسئول تبدیل نشده‌است؟

دستور پشت دستور، فرمان پشت فرمان و حادثه پشت حادثه. ظاهراً کشور ما در برگزاری مراسم سوگواری پس از سوانح رانندگی به وضعیتی رسیده‌است که هر بار باید منتظر انتشار پیام تسلیت مقام‌های رسمی و صدور دستور برای بسیج امکانات امدادی باشیم. حدود ۲۰ هزار کشته و بیش از ۳۰۰ هزار مجروح در تصادفات رانندگی سالانه، آماری نیست که بتوان با چند جلسه اضطراری، چند پیام همدردی و چند وعده برخورد با مقصران از کنار آن گذشت. 

وقتی یک حادثه رانندگی با تلفات جمعی اتفاق می‌افتد، اعتماد عمومی نیز بار دیگر آسیب می‌بیند. جامعه‌ای که بار‌ها شاهد تکرار چنین فجایعی بوده، به‌تدریج در برابر خبر‌های مرگبار دچار نوعی فرسودگی و بی‌حسی می‌شود، گویی دیگر شنیدن خبر جان‌باختن چندین نفر در یک اتوبوس، اتفاقی غیرمنتظره نیست. این وضعیت به‌خودی‌خود یک هشدار اجتماعی است، زیرا عادی شدن مرگ در جاده‌ها، خطرناک‌تر از خود حادثه است. 

 چرا حادثه‌ها تکرار می‌شوند؟ …