این تهدید تازه نیست، اما در ماههای اخیر جدیتر شده است. سابقهاش به دیماه گذشته برمیگردد، وقتی رئیسجمهور آمریکا اعلام کرد هر کشوری که با جمهوری اسلامی داد و ستد تجاری داشته باشد، مشمول تعرفهای معادل ۲۵ درصد بر تجارتش با آمریکا خواهد شد. تهدیدی که در آن زمان بیشتر واکنشی به تحولات داخلی ایران و تنشهای نظامی منطقه توصیف شد.
حدود یک ماه بعد، این تهدید شکل رسمیتری گرفت. با امضای یک فرمان اجرایی، وضعیت اضطراری علیه ایران تمدید شد و سازوکاری برای اعمال تعرفه علیه خریداران کالا و خدمات ایرانی شکل گرفت. تابستان امسال هم وزارت خزانهداری آمریکا در یکی از تازهترین بستههای تحریمی، افراد و نهادهای فعال در زنجیره فروش نفت ایران را هدف گرفت و از شبکهای خبر داد که بر پایه آن، نفت ایران در ازای اعتبار برای واردات از چین در سالهای اخیر جابهجا میشده است.
فرق این دوره از فشار با دورههای قبلی، در نشانهگیری آن است. تا پیش از این، عمده تحریمها روی طرف ایرانی معامله متمرکز بود؛ یک شرکت یا کشتی یا فرد ایرانی شناسایی و در فهرست تحریم قرار میگرفت. اما در نسخه تازه، صحبت از فشار بر خودِ کشورهای طرف معامله است. همین تفاوت است که نگرانی بخش خصوصی ایران را بیشتر کرده، چون کشورهایی که سالها به عنوان مسیر جایگزین برای دور زدن تحریمهای قبلی عمل میکردند - از جمله امارات، عراق، ترکیه و برخی کشورهای آسیای میانه - اکنون خودشان زیر ذرهبین رفتهاند.
…
