یک روز صبح با تب، سرفه، گلودرد یا بدن درد از خواب بیدار میشویم. تلفن همراه را برمی داریم و شاید قبل از آنکه به پزشک مراجعه کنیم، علائم خود را در اینترنت یا یک ابزار هوش مصنوعی جستوجو میکنیم.
اما یک سؤال مهم وجود دارد:
آیا هوش مصنوعی میتواند تشخیص دهد ما چه بیماری داریم؟ آیا باید درمان خود را بر اساس پاسخ یک الگوریتم شروع کنیم؟
پاسخ ساده است: هوش مصنوعی میتواند به پزشکی کمک کند، اما نباید جای پزشک را بگیرد.
این موضوع دیگر یک بحث مربوط به آینده دور نیست. هوش مصنوعی همین امروز وارد زندگی مردم، مطبها.
بیمارستانها و فرآیندهای تصمیم گیری پزشکی شده است. پرسش اصلی دیگر این نیست که آیا هوش مصنوعی وارد پزشکی خواهد شد یا نه؛ پرسش این است که چگونه باید از آن استفاده کنیم تا سلامت مردم بهتر، ایمنتر و عادلانهتر شود؟
این موضوع از محورهای بحث من در سی و دومین کنگره کشوری بیماریهای عفونی و گرمسیری ایران در بابلسربود؛ کنگرهای که فرصتی برای گفتوگو درباره آینده بیماریهای عفونی، پزشکی خانواده، نظام ارجاع و فناوریهای نوین فراهم کرد.
اولین پزشکی که بیمار عفونی میبیند، الزاماً متخصص عفونی نیست
وقتی نام بیماریهای عفونی به میان میآید، ذهن بسیاری از مردم به سمت متخصص عفونی میرود. اما مسیر واقعی بسیاری از بیماران از جای دیگری آغازمیشود. بیمار ممکن است ابتدا به پزشک خانواده، پزشک عمومی یا مرکز ارائه دهنده خدمات مراقبت اولیه مراجعه کند.
همین پزشک در نخستین برخورد باید به چند سؤال مهم پاسخ دهد:
آیا بیماری ساده و خود محدود شونده است؟
آیا بیمار نیازمند آزمایش یا بررسی بیشتری است؟
آیا باید تحت مراقبت و پیگیری قرار گیرد؟
آیا نیاز به مشاوره یا ارجاع به متخصص عفونی دارد؟
و مهمتر از همه، آیا علائمی وجود دارد که ارجاع فوری را ضروری کند؟
بنابراین، پزشک خانواده یکی از مهمترین نقاط خط مقدم نظام سلامت در مواجهه با بیماریهای عفونی است. …
