از ساختمان شورای شهر تهران تا صحن مجلس، ناگهان نسخهای برای یکی از حساسترین پروندههای امنیت ملی ایران در حال پیچیده شده است؛ خروج از پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای و حتی حرکت به سوی ساخت و آزمایش سلاح هستهای!
پرویز سروری، نایبرئیس شورای شهر تهران، میگوید «خیلی خوشحال» میشود اگر بشنود جمهوری اسلامی برای بازدارندگی به سوی سلاح هستهای رفته است.
حسینعلی حاجیدلیگانی، نماینده مجلس، یک گام جلوتر میرود و از «آزمایشهای لازم برای سلاح هستهای» سخن میگوید و همزمان خبر میدهد طرح سهفوریتی خروج ایران از NPT آماده شده و برخی تشکلها و چهرههای سیاسی نیز همین مسیر را دنبال میکنند .اما در میانه همین فضا، سیدحسین موسویان، دیپلمات پیشین ایران، استدلال کرده که مجموعه تهدیدهای آمریکا و اسرائیل و بهویژه ادبیات دونالد ترامپ، این برداشت را در میان بخشی از نخبگان سیاسی و امنیتی ایران تقویت کرده که شاید سلاح هستهای تنها بازدارنده مؤثر در برابر حمله خارجی و تلاش برای تغییر حکومت باشد.
مساله اینجاست که خروج از NPT، ساخت سلاح هستهای و ایجاد یک بازدارندگی اتمی سه تصمیم یکسان نیستند و هیچکدام نیز تصمیمی نیست که بتوان در مصاحبه یک عضو شورای شهر، یک توییت، بیانیه یک تشکل سیاسی یا حتی اظهارات چند نماینده مجلس درباره آن تعیین تکلیف کرد. سخن گفتن درباره تغییری با این ابعاد، در واقع سخن گفتن درباره یکی از بنیادیترین تصمیمهای امنیتی ایران است.
از شورای شهر تا سیاست هستهای
تازهترین نمونه، سخنان پرویز سروری است. نایبرئیس شورای شهر تهران گفته ایران به سطح خوبی از بازدارندگی رسیده اما دشمن همچنان از ظرفیت هستهای خود برای تهدید ایران استفاده میکند و بنابراین باید در این موضوع بازنگری کرد.
جمله بعدی او اما بسیار صریحتر است: «من خیلی خوشحال میشوم اگر بشنوم که ایران برای بازدارندگی، نه ایجاد خطر برای کشورهای دیگر، به طرف سلاح هستهای رفته است.» …
