دیدن یک عکس پیچیده در کاغذ در یک روز پاییزی
سال ۱۳۷۸ سمیه خانم، دانشآموز سال دوم دبیرستان بود. یک روز پاییزی در خانه پدری نشسته بود که زنگ خانه به صدا درآمد، مادر محسن بود؛ زنی میانسال با چهرهای محجوب، چادری، مرتب و لبخندی بر لب وارد شد. بدون مقدمه، تکه کاغذی را باز کرد و عکس پسرش را نشان داد و گفت: «پسرم نظامی است، خواستم بیایم و پسرم را به شما معرفی کنم.» دختر نوجوان نگاهی به عکس انداخت، گونههایش قرمز شد و نتوانست چیزی بگوید جز اینکه «نمیدانم... هر چی پدرم بگوید.» همان پاسخ کوتاه، کافی بود تا یک ازدواج سنتی شکل بگیرد، اما نکته اینجا بود که عروس و داماد هنوز یکدیگر را ندیده بودند. اولین دیدار، تصادفی بود، دختر خانم در راه برگشت از مدرسه، نزدیک خانه که رسید، پسر جوانی را دید که با یک نفر در همان حوالی قدم میزنند. مرد همراه که بعدها معلوم شد پسرعموی پسر جوان است، با اشاره او را متوجه دختر دانشآموز کرد. دختر از روی همان عکسی که دیده بود او را شناخت. محسن هم نگاهی به دختر انداخت و لبخندی زد؛ لبخندی که آغاز شیفتگی بود.
مثل آب زلال بود
با وجود سن کم دختر و نبود شناخت قبلی، تأیید خانوادهها کار را تمام کرد، عقد کردند و همان روزهای اول زندگی مشترک بود که عروس خانم فهمید با چه کسی پیمان بسته است. او داستان آغاز زندگی مشترک خود با آقا محسن را اینگونه شروع میکند: «شیفته پاکیاش شدم. هم از لحاظ ایمان، هم از لحاظ رفتار، مثل آب زلال بود به معنای واقعی کلمه.» …


دانلود از کافه بازار










![[محمدعلی حیدریهایی] بازنگری در تریبونها](/news/u/2026-11-20/ettelaat-5cecu.jpg)





















































































































































