این میزان افت، پایینترین عملکرد فصلی صدور پروانههای ساختمانی در دولت مسعود پزشکیان و دوره وزارت فرزانه صادق محسوب میشود؛ اما نکته مهمتر آن است که این کاهش، یک اتفاق مقطعی نیست و صدور پروانههای ساختمانی در شش فصل متوالی با رشد منفی مواجه بوده است.
شش فصل افت ساختوساز
از پاییز ۱۴۰۳ تا زمستان ۱۴۰۴، در تمام شش فصل عملکرد وزارت راه و شهرسازی در دولت چهاردهم، آمار صدور پروانههای ساختمانی نسبت به دوره مشابه قبل کاهش یافته است.
این روند مستمر نشان میدهد با یک نوسان کوتاهمدت مواجه نیستیم، بلکه سیاستهای حاکم بر بخش مسکن نتوانسته موتور ساختوساز را روشن نگه دارد. همچنین بخوانید: چرا وزارت راه قفل عرضه زمین را نمیشکند؟
موضوع زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که بدانیم ساخت مسکن اساساً یک صنعت بومی و متکی بر ظرفیتهای داخلی کشور است. بخش عمده مصالح و نهادههای موردنیاز ساختمان در داخل تولید میشود و فعالیت این بخش به اندازه صنایعی مانند نفت، پتروشیمی یا صنایع صادراتمحور، در معرض محدودیتهای مستقیم ناشی از تحریمهای خارجی قرار ندارد.
بنابراین نمیتوان تحریمها یا محدودیتهای خارجی را توضیحی کافی برای کاهش متوالی صدور پروانههای ساختمانی دانست. وقتی یک بخش عمدتاً متکی بر بازار، سرمایه، نیروی کار، مصالح و تقاضای داخلی است، افت مستمر فعالیت آن بیش از هر چیز میتواند نشانه اشکال در سیاستگذاری داخلی باشد.
رونق به دولت پزشکیان رسید، اما رکود شد! همچنین بخوانید: سقوط ساختوساز به قعر ۱۰ ساله
این وضعیت در حالی رقم خورده که صنعت ساختمان در پایان دولت شهید رئیسی در مسیر خروج از رکود قرار گرفته بود.
در بهار و تابستان ۱۴۰۳، یعنی دو فصل پایانی دولت سیزدهم، رشد صدور پروانههای ساختمانی به ترتیب ۲۶.۴ درصد و ۱۶.۵ درصد بود.
این ارقام نشان میدهد ساختوساز در ماههای پایانی دولت سیزدهم در مسیر رونق قرار داشت؛ اما پس از تغییر دولت، روند صعودی متوقف و صدور پروانههای ساختمانی وارد مدار نزولی شد. …
