این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
درست در چنین موقعیتی رهبران جهان در نیویورک جمع میشوند؛ جایی که از ۲۲ تا ۲۸ سپتامبر نشست عمومی هشتاد ویکمین دوره مجمع عمومی سازمان ملل برگزار میشود و سران کشورها مواضع خود را درباره مهمترین بحرانهای بینالمللی بیان میکنند. مسعود پزشکیان، رئیسجمهوری در چنین شرایطی راهی نیویورک میشود که درباره جنگ، امنیت منطقه و آینده مناسبات قدرت، روایتهای مختلف در حال شکلگیری است. بنابراین مسأله این است که آیا ایران باید در مهمترین صحنه چندجانبه جهان، خودش روایتگر آنچه بر کشورش گذشته باشد یا صحنه را به روایت دیگران واگذار کند. غیبت ممکن است پیام اعتراض داشته باشد اما حضور، این امکان را فراهم میکند که ایران اعتراض و مواضع خود را مستقیماً در برابر جهان قرار دهد.در چنین شرایطی مسأله این نیست که رئیسجمهوری ایران در بازگشت از نیویورک چند توافق امضا خواهد کرد یا چند دیدار رسمی در برنامه او قرار خواهد گرفت؛ مسأله اساسیتر این است که در یکی از معدود مقاطعی که تقریباً همه بازیگران اصلی نظام بینالملل در یک نقطه جمع شدهاند، آیا ایران باید خودش درباره بحران ایران سخن بگوید یا این صحنه را در اختیار دیگران بگذارد؟ …
