پس از جنگ، آتشبس شکننده، تشدید تنش در تنگه هرمز و فعالشدن میانجیگریهای منطقهای، رابطه ایران و آمریکا در وضعیتی قرار گرفته که سه مسیر اصلی دارد.
سناریوی اول: توافق معتبر و پایدار
در سناریوی نخست، تفاهمهای موجود به توافقی مرحلهای، متوازن و دارای ضمانت اجرا تبدیل میشود. چنین توافقی باید کاهش تنش نظامی را با رفع ملموس فشار اقتصادی، امنیت دریایی، امکان فروش نفت، انتقال منابع مالی و سازوکار روشن راستیآزمایی پیوند بزند.
این سناریو برای ایران امکان خروج از چرخه جنگ و تحریم را فراهم میکند. برای آمریکا نیز به معنای کاهش هزینه نظامی، مهار ریسک انرژی و پرهیز از یک جنگ فرسایشی است. کشورهای منطقه نیز از بازگشایی تنگه هرمز، کاهش هزینه بیمه و حملونقل، ثبات صادرات انرژی و کاهش خطر گسترش جنگ سود میبرند.
اما از منظر اسرائیل، توافق فقط زمانی قابلپذیرش است که همزمان محدودیتهای بلندمدت، نظارت مؤثر و سازوکار اجرایی سختگیرانه بر برنامه هستهای، توان موشکی و نقش منطقهای ایران ایجاد کند. توافقی که صرفاً تحریمها را کاهش دهد و منابع اقتصادی ایران را آزاد کند، اما به نگرانیهای امنیتی اسرائیل پاسخ ندهد، میتواند از نگاه تلآویو به معنای تقویت توان بازدارندگی و ظرفیت منطقهای ایران باشد. تحلیلهای مربوط به اهداف اسرائیل، بر محدودسازی توان هستهای، موشکی و منطقهای ایران تأکید دارند.
سناریوی دوم: بازگشت به جنگ …
