در حوزه انرژی، کشور با کمبود و ناترازی دستوپنجه نرم میکند؛ مصرف بالا، هدررفت، فرسودگی تجهیزات، ناکارآمدی سیاستهای قیمتی و ضعف مدیریت تقاضا سالهاست به مسئلهای تکراری تبدیل شدهاند. در چنین شرایطی، تشکیل سازمانی با مأموریت یکپارچهسازی مدیریت بهینهسازی میتوانست فرصتی برای تغییر مسیر باشد اما تغییر نام، ادغام مجموعهها و اعلام برنامه، بهخودیخود نه مصرف را پایین میآورد و نه گره ناترازی را باز میکند. آنچه امروز بیش از هر چیز اهمیت دارد، نه تعداد مأموریتهای روی کاغذ، بلکه خروجی واقعی سازمان است؛ خروجیای که باید در آمار کاهش مصرف، میزان صرفهجویی، پروژههای تکمیلشده، سرمایهگذاری جذبشده و تغییر ملموس در وضعیت انرژی کشور دیده شود.مأموریتهای سنگین سازمان؛ سهم نامعلوم مردم!
سازمان بهینهسازی انرژی در چارچوب ماده ۴۶ قانون برنامه هفتم توسعه شکل گرفت؛ ساختاری که قرار بود مدیریت پراکنده انرژی را سامان دهد و با تجمیع ظرفیتهای شرکت بهینهسازی مصرف سوخت، ساتبا و ستاد مدیریت حملونقل و سوخت، مسیر تصمیمگیری و اجرای برنامهها را یکپارچه کند. قرار بود این سازمان در کاهش شدت انرژی، مدیریت ناترازی، اصلاح الگوی مصرف، بهینهسازی در بخش عرضه و تقاضا و جذب سرمایه برای طرحهای کاهش مصرف نقش محوری داشته باشد.
بیشتر بدانیم:
لزوم مشارکت دستگاههای دولتی، صنایع و خانوارها در مدیریت مصرف انرژی
واقعیتها به مردم گفته شود …


دانلود از کافه بازار
































































































































































