در این میان، احزاب عربی با جهشی تاریخی به ۱۹ کرسی شامل فهرست مشترک ۱۲ و رعم ۷ کرسی دست یافتند و موازنه عددی کنست را در بنبست قرار دادند. این بنبست محاسباتی صحنه رسانهای را به تقابل روایتها تبدیل کرد.
نتانیاهو با راهبرد ارعاب و تصویرسازی از خطرات امنیتی تلاش کرد بدنه رای خود را منسجم نگه دارد. او با زیر سوال بردن نهادهای نظرسنجی، نتیجه را به تلاش اعراب برای تصاحب قدرت نسبت داد و همکاری با آنان را مغایر مصالح ملی دانست.
از طرفی آیزنکوت با تاکید بر ضرورت پاسخگویی در قبال وقایع ۷ اکتبر و پایان دادن به دوران گذشته وارد میدان شد. او به دلیل تعهدات پیشین خود در عدم اتکا به آرای اعراب با محدودیت روبهرو و آزادی عملش سلب شد.
احزاب عربی نیز با عبور از مطالبات مدنی صرف مانند مسکن و آموزش، رویکرد مشارکت واقعی در تصمیمهای کلان را برگزیدند.
شبکههای تلویزیونی ۱۲ و ۱۳ نیز در کشمکش تفسیری میان بزرگترین حزب بودن لیکود و نارضایتی جامعه از تداوم رهبری نتانیاهو سرگردان شدند.
در لایههای زیرین جامعه، نتایج حاصله انعکاس مستقیم تعمیق شکافهای هویتی و اجتماعی بود. مشارکت ۸۰ درصدی جامعه عربی و فتح ۱۹ کرسی، واکنشی به سالها سیاستهای تبعیضآمیز و ناامنی در زیستبوم عربی بود که محاسبات ائتلافسازی را فلج کرد. این امر سبب کاهش کرسیهای احزاب حریدی از ۱۸ به ۱۴، بازتاب نارضایتی طبقه متوسط سکولار و میانهرو … …


دانلود از کافه بازار
































































































































































