طبق گزارش نیو اطلس، حدود ۶۵ درصد از پلاستیکها، کمتر از یک ماه مورد استفاده قرار میگیرند اما تجزیه زیستی آنها بین یک قرن تا یک هزاره به طول میانجامد، این در حالی است که نزدیک به ۸۰ درصد از پلاستیکها سر از محلهای دفن زباله یا فضاهای باز درمیآورند. حجم عظیمی از پلاستیک، تا ۱۰ میلیون تن، وارد اقیانوسها میشود و نهتنها جانوران دریایی را مانند تورهای دستساز گرفتار میکند، بلکه در قالب میکروپلاستیکها، به جانوران و صخرههای مرجانی نیز آسیب میزند.
دانشیار دایسوکه آئوکی از دانشگاه چیبای ژاپن در این تحقیق، سیستم پلیمری برای تبدیل پلاستیکهای زائد به کودهایی ایجاد کرد که بهطور فعال به اکوسیستمها سود میرساند.
آئوکی گفت: ما در نقطه عطفی حیاتی در تاریخ پلاستیک قرار داریم. اگرچه راهکارهای کنونی مانند کاهش مصرف و بازیافت سنتی حائز اهمیت هستند اما بهطور ذاتی رویکردهایی منفعل محسوب میشوند و مزایای زیستمحیطی فعال به همراه ندارند.
نتایج پژوهشهای پیشین آئوکی نشان داد چگونه میتوان با استفاده از آمونیاک آبی در فرایندی موسوم به «آمونولیز» که در آن از آمونیاک بدون آب برای تجزیه پلیمر پلیاتیلن ترفتالات به ترفتالاتآمید و اتیلنگلیکول استفاده میشود، پلی ایزوسورباید کربنات یا PIC مبتنی بر ایزوسورباید را به ایزوسورباید که مونومری مشتقشده از گلوکز است، اوره و سایر مواد کودزا تبدیل کرد.
متاسفانه، از آنجا که پلی ایزوسورباید … …
