وی افزود: در آستانه مسئله برگزیت، شاهد این بودیم که مسئله وحدت بین ایرلند و اسکاتلند پیش آمد. سپس بریتانیا سعی کرد جلوی این ماجرا را بگیرد و تا حدودی هم موفق شد؛ یعنی تا حدودی، چراکه ریشههای این استقلالطلبی و پیوندی که با یکدیگر داشتند، هنوز هم وجود دارد.
ساداتیان ادامه داد: مثلاً اسکاتلند به سمت اعلام استقلال پیش رفت؛ هرچند اکنون نیز نوعی استقلال داخلی دارد، یعنی پارلمان جداگانه دارد. بر این اساس، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی در اطراف انگلستان قرار گرفتند و در نهایت تمام این پازل به عنوان پادشاهی متحد بریتانیا نام گرفت.
وی گفت: بر این اساس، از قدیم این سه ناحیه به دنبال استقلال بودند و انگلستان نیز آنقدر ارتباطات قوی دارد که به نوعی آنها را سر جای خود مینشاند و در نهایت، ولز، اسکاتلند و ایرلند ناچارند مقداری تبعیت هم داشته باشند. در عین حال، این جنبش استقلالطلبی هنوز خاموش نشده و وجود دارد.
وی افزود: در مسئله برگزیت، بوریس جانسون، نخستوزیر وقت انگلیس، نهایتاً لندن را از اتحادیه اروپا خارج کرد و همان موقع گفته شد که انگلستان یا بریتانیا ۸۰۰ میلیارد پوند ضرر کرد؛ بهعلاوه اینکه در ادامه، خیلی از شغلها را نیز از دست داد. چراکه در بحث اشتغال، بریتانیاییها خیلی راحت به کشورهای اتحادیه اروپا میرفتند و آنجا مشغول به کار میشدند و رفتوآمدهای متقابلی نیز وجود داشت. علاوه بر این، سرمایهگذاریها، برخورداری از تعرفههای ترجیحی و تخفیفی و بسیاری امتیازات دیگر نیز مطرح بود.
ساداتیان تصریح کرد: بنابراین، جانسون اکثر این امتیازات را از دست داد و پس از آن نیز زمزمههای پیوستن مجدد به اتحادیه اروپا مطرح شد. این فرایند نیز ظاهراً همچنان مسائل … …
