‌ پایان شیخوخیت؛ آغاز استحاله اصولگرایی

‌هفت صبح|‌  12 سال از فوت آیت‌‌الله محمدرضا مهدوی‌‌کنی می‌گذرد؛ چهره‌ای که می‌توان او را شیخ اصولگرایان نامید؛ فردی که برای جبهه اصولگرایی حلقه وصل بود و می‌توانست همه اختلافات داخلی این جبهه سیاسی را مدیریت کند و شاید بتوان به تعبیری گفت که او واپسین نماد شیخوخیت در جریان اصولگرایی بود. اویی که از ابتدای انقلاب مسئولیت‌های مهمی داشت و هم آنکه در کنار مسئولیت‌های اجرایی-سیاسی همیشه در بطن و متن سیاست حرکت می‌کرد و تا پایان عمرش جدای از مهم‌ترین رخدادهای سیاسی کشور حرکت نکرد.

 

مهدوی‌کنی در ساختار جمهوری اسلامی کم مسئولیت نداشت؛ از عضویت در حلقه اولیه شورای انقلاب و سرپرستی کمیته انقلاب اسلامی در اوایل انقلاب گرفته تا عضویت در دو دوره شورای نگهبان به عنوان یکی از فقهای شش نفره، وزیر کشور دولت محمدعلی رجایی، عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام و عضو مجلس خبرگان و بعدتر رئیس این مجلس و البته مؤسس، بنیان‌گذار و دبیرکل جامعه روحانیت مبارز.

  قطب سیاسی اصولگرایان

با این کارنامه می‌توان او را یکی از چهره‌های مهم و کلیدی انقلاب و بعدتر جمهوری اسلامی دانست؛ فردی که در کنار کار اجرایی به کار حزبی و تشکیلاتی نیز علاقه داشت و همین بود که او برای جریان راست در کنار شخصیت‌هایی مانند اکبر هاشمی رفسنجانی و علی‌اکبر ناطق نوری هم بسیار مورد احترام بود و هم حرفش بسیار بُرش داشت؛ حتی زمانی هاشمی رفسنجانی قطب سیاسی جناح راست محسوب می‌شد اما این مهدوی کنی بود که شیخ اصولگرایان قلمداد می‌شد.

 

او برخلاف چهره‌ای چون آیت‌الله مصباح، وحدت سیاسی را به معنای غیرسیاسی و فلسفی گره نمی‌زد و دنبال وحدت حداکثری نیز نبود؛ بلکه وحدت سیاسی را در جهت یافتن راهبردی سیاسی قلمداد می‌کرد؛ چنانکه می‌گفت که منظور از وحدت اصولگرایان، یکی شدن کامل یا وحدت فلسفی نیست، بلکه وحدت سیاسی و اجتماعی حول محور اشتراکات و اهداف مشترک است. به گفته او، همه سلایق نمی‌توانند یکی شوند، اما باید برای اهداف مشترک کنار هم کار کنند یا او بارها از اصولگرایان خواسته بود که «خرده‌گیری‌ها» و مسائل جزئی را کنار بگذارند و بر مسائل اصلی و مبانی مشترک تمرکز کنند.

  …