به گزارش فرارو به نقل از اسپیس، دانشمندان موفق شدهاند برای نخستین بار نشانههای روشنی از عملکرد فرمولبندی گرانشی آلبرت اینشتین در قلمرو ذرات کوانتومی را مشاهده کنند. این سرنخها حاصل مشاهدات و سنجشهای آزمایشگاهی روی یک شیء کوانتومی در حال سقوط آزاد است.
اگرچه در نگاه نخست تمرکز روی جابهجایی چند اتم شاید رویدادی غولآسا به نظر نرسد، اما از منظر تئوریک، گامی بنیادین در امتداد جادهای طولانی محسوب میشود که دانشمندان امیدوارند سرانجام به تدوین «نظریه همهچیز» منتهی شود. تقابل تاریخی نسبیت عام و مکانیک کوانتومی
برای درک اهمیت بنیادین این دستاورد، بازگشت به نخستین سالهای قرن بیستم ضرورت دارد؛ دورانی که دو نظریه جریانساز پایههای علم معاصر را دگرگون کردند: نظریه شناخته شده گرانش اینشتین یعنی «نسبیت عام» و در سوی دیگر، جهان گریزان و ضدشهودی «مکانیک کوانتومی».
نسبیت عام کیهان را در ابعاد فوقالعاده بزرگ توصیف میکند؛ از چرخش سیارات و تحول ستارگان گرفته تا میدانهای کششی سیاهچالهها و حتی سازوکار شکلگیری کهکشانها و خوشههای عظیم کیهانی. در نقطه مقابل، فیزیک کوانتوم بر قوانین حاکم بر مقیاسهای بسیار کوچکتر از اتم و ذرات بنیادی نظارت دارد. اما گره اصلی کار در اینجاست: این دو نظریه درخشان زبان مشترکی برای سخن گفتن با یکدیگر ندارند و معادلات ریاضی آنها در نقاط تلاقی به بنبست و تناقض منجر میشود. …
