[علی دارابی] دیپلماسی رسانه‌ای

هانس جی مورگنتا دیپلماسی را هنر مرتبط ساختن عناصر قدرت ملی به مؤثرترین شکل با آن گروه از ویژگی‌های شرایط بین‌المللی می‌داند که مستقیماً به منافع ملی مربوط می‌شوند. از دیدگاه او دیپلماسی که تدوین و اجرای سیاست خارجی کشور را در همه سطوح بر عهده دارد، مغز متفکر قدرت ملی است.

همانگونه که روحیه ملی، روح آن است. دیپلماسی عمومی در سیاست خارجی هر کشور به دو صورت تحقق می‌یابد: 

الف) به مدیریت سازمان‌های دیپلماتیک رسمی کشور 

ب) به صورت خودجوش و در راستای سیاست‌های کلان کشور

«راماپراساد» محقق آمریکایی، دیپلماسی رسانه‌ای را «ایفای نقش رسانه‌ها در فعالیت‌های دیپلماتیک میان کشورها» تعریف کرده است. اهداف اصلی از دیپلماسی رسانه‌ای در عملیات روانی فراملی، ایجاد تنفر و دشمنی نسبت به حاکمیت کشور هدف، اعمال فشارهای سیاسی، فرهنگی و نظامی از سوی کشورهای دیگر علیه کشور هدف، ایجاد رغبت و علاقه در مخاطبان کشور هدف نسبت به کشور کارگزار و مشروعیت بخشی و توجیه اعمال و رفتار کارگزاران عملیات روانی یا دیپلماسی رسانه ای است. 

در هنگامه جنگ ظالمانه، نابرابر، غیر مشروع و غیر قانونی دو قدرت اتمی دنیا، آمریکای جنایتکار و رژیم غاصب صهیونیستی علیه ایران عزیز که با همراهی برخی رژیم‌های عربی و حمایت کشورهای غربی و با سکوت و نظاره جامعه بین‌المللی، از خرداد ۱۴۰۴ تاکنون در میادین نبرد شکل گرفت و هنوز ادامه دارد؛ دشمنان ما، در حوزه جنگ روانی با بهره‌گیری از رسانه‌های گسترده‌ای که در اختیار خود دارند، چند هدف را علیه ملت ایران نشانه رفته‌اند: 

۱. منجی نشان دادن خود (مردم ما در طول سالیان پس از انقلاب، شاهد منجی‌های قلابی خارجی از این نوع بوده‌اند.) 

۲. بد بین ساختن مردم نسبت به حاکمیت و دولت مستقر

۳. ترویج فرهنگ‌های مغایر با حاکمیت که متأسفانه برهنگی و عریانی گسترده در کشور را باید از مصادیق آن برشمرد. 

۴. ایجاد بحران‌های ساختگی از جمله شورش‌ها، اعتراضات و ایجاد شایعات گسترده. 

۵. بالا بردن سطح انتظارات و مطالبات عمومی مردم از حاکمیت. …