سعید دوران کودکی خود را میان اورشلیم و قاهره گذراند. او در محیطی رشد کرد که آموزش انگلیسیزبان و آشنایی با فرهنگ غرب در آن جایگاهی مهم داشت، اما زندگی در جامعه عربی و تجربه خانوادگی فلسطینی نیز بخش جداییناپذیر هویتش بود. این وضعیت، در سالهای بعد، به یکی از زمینههای اصلی اندیشه او درباره هویت، تبعید و احساس تعلق تبدیل شد.
در سال ۱۹۵۱، سعید برای ادامه تحصیل به مدرسه شبانهروزی ماونت هرمون در ماساچوست آمریکا رفت. فاصله گرفتن از خانواده و محیط آشنای کودکی، تجربهای بود که بعدها در خاطرات و نوشتههایش بازتاب پیدا کرد.
او در مصاحبهای با مجله آموزشی «تس» که ۸ اکتبر ۱۹۹۹ منتشر شد، درباره نظام آموزشی دوران کودکیاش در قاهره گفت: «خاطره من از آن سالها چیزی جز سرکوب و فقر فکری نیست. احساسی که در ما ایجاد میکردند، احساس حقارت بود.»
سعید در ادامه توضیح داد که در مدرسه، دانشآموزان با این تصور مواجه بودند که آموزگاران آمدهاند چیزهایی به آنها بیاموزند که خودشان بهتنهایی قادر به یادگیریشان نیستند و اینکه هویت و خاستگاهشان اهمیتی ندارد. او این تجربه را از نخستین نشانههای احساس طردشدگی در زندگی خود میدانست.
در همان مصاحبه، سعید به این نکته اشاره کرد که در درسهای مدرسه، تاریخ و زندگی روزمره قاهره جایگاه چندانی نداشت و آموزش بیشتر حول امپراتوری بریتانیا و ادبیات انگلیسی میچرخید. این تجربه بعدها با پرسش محوری او درباره آموزش، استعمار و قدرت پیوند خورد: چه کسی تعیین میکند چه دانشی ارزشمند است و کدام تجربهها از روایت رسمی حذف میشوند؟ تصویر خانوادگی ادوارد سعید معلمی که نگاه سعید را تغییر داد …


دانلود از کافه بازار































































