زندگی زناشویی بستری پیوسته از تحولات فردی، اجتماعی، اقتصادی و عاطفی است که هرگز در یک نقطه ثابت یا آرمانی متوقف نمیماند. در جریان این مسیر پرفرازونشیب، وقوع چالشها و تنشهای پیشبینینشده امری گریزناپذیر است، اما تفاوت بنیادین میان پیوندهای بادوام و روابط گسسته، در حضور یا غیاب بحرانها خلاصه نمیشود، بلکه ریشه در ظرفیت پویایی دارد که در روانشناسی معاصر با عنوان تابآوری همسران یا تابآوری زناشویی شناخته میشود.
این سازه روانشناختی به توانمندی مشترک زوجین برای جذب شوکهای روانی، رویارویی منسجم با ناملایمات، بازیابی کارکرد بهینه و در نهایت، رشد و تعالی رابطه پس از بحران اطلاق میگردد.
تابآوری فرآیندی کاملاً فعال، تعاملی و مبتنی بر بازآفرینی منابع روانی و اجتماعی است که نظام دونفره را از درون مستحکم میسازد. زوجهای برخوردار از تابآوری بالا به جای درماندگی در برابر طوفانهای اقتصادی، بیماریهای مزمن، سوگهای نابهنگام یا اختلافات عمیق خانوادگی، رویکردی مشارکتی اتخاذ میکنند و اجازه نمیدهند تنشهای بیرونی، پیوند عاطفی و صمیمیت زیربنایی رابطه را متلاشی سازد، چرا که آنها رنج را جزئی تفکیکناپذیر از واقعیت زندگی دانسته و به پیوند خود به عنوان امنترین پناهگاه برای بازسازی روانی مینگرند. مطالب پیشنهادی پیوند هویت محلی و توسعه اقتصادی در چارچوب تابآوری فرهنگی هویتمحور ۱۴۰۵/۰۶/۰۶ آیا فقر عامل خشونت است؟ نقش امنیت اقتصادی و حمایت اجتماعی در ارتقای تابآوری ۱۴۰۵/۰۶/۰۵
به بیان دکتر محمدرضا مقدسی بنیانگذار رسانه تاب آوری ایران در بنیادینترین لایه، تابآوری زناشویی بر نظام باورهای مشترک و فرآیند معنابخشی به دشواریها استوار است. …
