بازار
او با تأکید بر اینکه «اعتبار هنرمند از مردم می‌آید»، از تناقض میان شهرت و محبوبیت، مسئولیت اجتماعی چهره‌های مشهور و نسبت هنرمند با وطن و جامعه می‌گوید.
بیژن همدرسی، کارگردان، مستندساز و فعال فرهنگی، در این گفت‌وگو با نگاهی انتقادی به این پدیده پرداخته و تأکید کرده است که هنرمند بدون مردم، اساساً اعتباری ندارد. آنچه در ادامه می‌خوانید، متن کامل این مصاحبه است.
همچنان در برخی رویدادهای فرهنگی و هنری شاهد صحنه‌هایی هستیم که در آن چند بادیگارد، حلقه‌ای امنیتی دور هنرمند تشکیل می‌دهند تا کسی از میان مردم به او نزدیک نشود. این پدیده را چگونه تحلیل می‌کنید؟
ظاهراً یک پرستیژ تازه میان برخی از چهره‌های هنری کشور باب شده است؛ پرستیژی که تا چند سال پیش بیشتر در اطراف سیاستمداران و شخصیت‌های بلندپایه دیده می‌شد و حالا به جشنواره‌ها، مراسم فرهنگی و حتی محل‌هایی که مردم برای دیدن هنرمندان محبوبشان حضور پیدا می‌کنند، راه پیدا کرده است؛ چند بادیگارد تنومند، عبوس و خشن که با چهره‌هایی جدی و رفتاری طلبکارانه حلقه‌ای امنیتی دور هنرمند تشکیل می‌دهند تا مبادا کسی از میان مردم به او نزدیک شود، سلامی کند، عکسی بگیرد یا چند کلمه‌ای با او حرف بزند. گویی هنرمند نه از دل همین مردم آمده و نه اعتبارش را از همین مردم گرفته است.
برخی این رفتار را نشانه اهمیت و شهرت هنرمند می‌دانند. نظر شما چیست؟
این صحنه در ظاهر شاید نشانه اهمیت و شهرت باشد، اما در واقع می‌تواند نشانه فاصله گرفتن از همان چیزی باشد که یک هنرمند را هنرمند می‌کند. هنرمند بدون مخاطب، بدون مردم و بدون ارتباط با جامعه، اساساً چه اعتباری دارد؟ بازیگر اگر مردم فیلمش را نبینند، خواننده اگر مردم صدایش را نشنوند، نویسنده اگر مردم کتابش را نخوانند و هنرمند اگر مخاطبی نداشته باشد، شهرتش را از کجا می‌آورد؟ هنرمند محصول جامعه است و اعتبارش را از نگاه مردم می‌گیرد، نه از تعداد بادیگاردهایی که دور او ایستاده‌اند. …
