در یک گزارش استاندارد، اعداد و غلظتها (بر حسب ppm) از سه سرچشمه کاملاً مجزا نشئت میگیرند: گروهی از سایش مکانیکی قطعات میگویند، گروهی آلودگیهای بیرونی را لو میدهند و گروهی دیگر اصلاً جزء ذاتی فرمولاسیون خود روغناند. قاطیکردن این سه دسته با هم، نتیجهای جز «هستهآلارمهای کاذب» یا در بدترین حالت «نادیدهگرفتن یک بحران واقعی در موتور» نخواهد داشت. در این مقاله، تحلیل فلزات فرسایشی (Wear Metals) را از زاویهٔ تفکیک دقیق این عناصر بررسی میکنیم تا بدانید هر عدد را باید به حساب چه چیزی بگذارید. فلز سایشی دقیقاً چیست؟
فلز سایشی (Wear Metal) به ذرات بسیار ریزی گفته میشود که در اثر اصطکاک لایههای سطحی قطعات متحرک — مثل پیستون، سیلندر، یاتاقانهای ثابت و متحرک، یا چرخدندهها — کنده شده و وارد جریان روغن میشوند. در ادبیات فنی، اصطلاحات «فلزات فرسایشی» و «فلزات سایشی» بهجای یکدیگر به کار میروند. این ذرات توسط دستگاههای اسپکترومتری در آزمایشگاه شناسایی شده و غلظتشان گزارش میشود.
نکته کلیدی اینجاست: همه عناصر موجود در برگه آزمایشگاه، فلز سایشی نیستند.
سه دسته اصلی عناصر در گزارش آنالیز روغن
برای اینکه نگاه دقیقتری به دادهها داشته باشیم، عناصر را به سه گروه مجزا تقسیم میکنیم:
۱. فلزات سایشی (نشانگر وضعیت مکانیکی قطعات)
عناصر کلیدی: آهن (Fe)، کروم (Cr)، مس (Cu)، سرب (Pb)، قلع (Sn)، آلومینیوم (Al)، نیکل (Ni)
منبع: سطوح در حال اصطکاک و تماس مداوم.
تحلیل: حضور تدریجی و بسیار ناچیز آنها طبیعی است، اما شیب افزایشی یا جهش آنها زنگ خطری برای سایش غیرعادی قطعه است.
۲. آلایندهها (نشانگر ورود عوامل مخرب بیرونی)
عناصر کلیدی: سیلیسیم (Si)، سدیم (Na)، پتاسیم (K)، وانادیوم (V)
منبع: خارج از محدوده قطعات روانکاریشده (مانند محیط بیرون، سیستم سوخترسانی یا مدار آبخککن). …


دانلود از کافه بازار




























































