به گزارش فرارو به نقل از نشریه فارن افرز، برای رهایی از دام فناوری، کشورها باید پیش از آغاز جنگ، هدفی روشن و نظریه‌ای مشخص برای پیروزی داشته باشند. برنامه‌ریزان نظامی باید بدانند قرار است به چه نتیجه‌ای برسند و چگونه می‌توانند پیشرفت خود را ارزیابی کنند. فناوری نمی‌تواند جایگزین این فرایند شود.
در جنگ سال ۲۰۲۶ علیه ایران، دولت دونالد ترامپ نتوانست هدف عملیات را به‌روشنی تعریف کند و توجیهات و اهداف متفاوتی ارائه داد. به نظر می‌رسید واشنگتن امیدوار است برتری فناورانه، دستیابی همزمان به مجموعه‌ای از اهداف را ممکن کند؛ بدون آنکه نیازی به اولویت‌بندی یا پذیرش هزینه‌های انتخاب‌های دشوار باشد.
کارل فون کلاوزویتس، نظریه‌پرداز نظامی، بر مفهوم «مرکز ثقل» تأکید می‌کرد؛ یعنی نقطه‌ای که قدرت و توان حرکت دشمن به آن وابسته است. در جنگ خلیج فارس در سال‌های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱، ژنرال نورمن شوارتسکف، فرمانده نیروهای آمریکایی، مرکز ثقل عراق را فرماندهی و کنترل نظامی صدام حسین تشخیص داد. آمریکا با مختل‌کردن ارتباطات و توان اجرای دستورات ارتش عراق، زمینه پذیرش آتش‌بس را فراهم کرد. در مقابل، ناتوانی آمریکا در شناسایی مردم عراق به‌عنوان مرکز ثقل سیاسی پس از حمله سال ۲۰۰۳، به تشدید احساسات ضدآمریکایی، گسترش شورش‌ها و دشوارترشدن تشکیل دولتی کارآمد انجامید. یادگیری از دشمن؛ شرط بقا
راهکار دیگر، بررسی بی‌طرفانه و مستمر تجربه‌های جنگی است. ایران پس از حملات اسرائیل و آمریکا به تأسیسات هسته‌ای خود در سال ۲۰۲۵، برای احتمال جنگی دیگر آماده شد. مقام‌های امنیتی ایران با درک خطر موجودیتی، ساختار فرماندهی را پراکنده‌تر کردند.
فناوری، دشواری مدیریت ائتلاف‌ها را از میان نمی‌برد. کشورهایی که در کنار یکدیگر می‌جنگند، الزاماً اهداف و منافع یکسانی ندارند. اختلافات ممکن است با راه‌حل‌های موقت پنهان شوند، اما شکاف‌های راهبردی همچنان باقی می‌مانند. …
دانلود از کافه بازار
