اینبار نوبت چهرههای فوتبال ایران رسیده است. مربیان، بازیکنان و حتی یک گزارشگر سرشناس در قابهایی قرار گرفتهاند که هرکدام میتوانند آغاز یک داستان خیالی باشند. انگار آرشیوی فراموششده پیدا شده و عکسهایی را بیرون داده که هیچوقت گرفته نشدهاند.
اولین قاب به خداداد عزیزی تعلق دارد. کتوشلوار روشن، پیراهن زرشکی با یقه باز، عینک دودی و آن لبخند همیشگی، ظاهر او را به شخصیت اصلی یک فیلم قدیمی تبدیل کرده است. خداداد به خودروی کلاسیکش تکیه داده و اگر این عکس قصهای داشت، شاید خداداد مهاجمی بود که پس از تمام کردن کار حریف، بدون عجله از ورزشگاه بیرون آمده، به ماشینش تکیه زده و منتظر مانده تا دوستانش از راه برسند.
جواد خیابانی در عوض به دل یک خانه قدیمی رفته است. گرمکن رنگارنگ، شلوار جین سنگشور، زنجیر طلایی، ساعت دیجیتال و ضبطصوت بزرگی که پشت سرش قرار دارد، قاب او را به یکی از عکسهای خانوادگی باقیمانده در آلبومها شبیه کرده است. میتوان تصور کرد چند نوار کاست روی میز مربوط به گزارشهای قدیمی مسابقات باشد و خیابانی پیش از آغاز برنامه، یکی از آنها را داخل ضبط گذاشته تا صدای یک بازی فراموششده دوباره در خانه بپیچد. تنها چیزی که کم دارد، یک تلویزیون کوچک و جملهای است که مسابقه را از همان اتاق برای بینندگان روایت کند. …
