سالها بعد از دوران دانشجویی، زمانی که خودم تدریس میکردم، فرصتی پیش آمد تا یکی از مباحثی را که از او آموخته بودم و حالا در کلاسهایم درس میدادم، به خودش نشان دهم. کامپیوترم را باز کردم و آنچه را آماده کرده بودم، نشانش دادم. واکنشش برایم فراموشنشدنی بود. بسیار خوشحال شد. شادیاش از این نبود که کسی نامش را تکرار کرده یا به اندیشهاش ارجاع داده است؛ دستکم من چنین احساسی نداشتم. گویی از اینکه آنچه روزی در کلاس درس گفته بود، سالها بعد در کلاس دیگری ادامه پیدا کرده و به نسل دیگری از دانشجویان منتقل میشود، واقعاً لذت میبرد. آن روز بیش از گذشته فهمیدم که برای او معلمی چه معنایی داشت.
فیرحی اهل خودنمایی نبود. با آن همه دانش و اعتبار علمی، نیازی نمیدید که مدام از جایگاه خود سخن بگوید. اهل حلقه ساختن به دور خود و پرورش مرید نبود. نمیخواست دانشجویانش او را تقدیس کنند یا بیچونوچرا اندیشههایش را بپذیرند. در محیط دانشگاهی ما، که گاه برخی استادان بیش از آنکه به تربیت پژوهشگر علاقهمند باشند، در پی ساختن حلقهای از پیروان وفادارند، این ویژگی برای من بسیار ارزشمند بود.
یکی از چیزهایی که از همان دوران دانشجویی درباره او برایم جالب بود، مطالعه دائمیاش بود. با وجود سالها تدریس و انتشار آثار علمی، همچنان میخواند و میآموخت. از بحثهای جدید عقب نمیماند و تصور نمیکرد که با رسیدن به مقام استادی، دیگر نیازی به یادگیری ندارد. بعدها که خودم وارد کار دانشگاهی شدم، بیشتر فهمیدم که حفظ این روحیه چقدر دشوار است. بسیار آسان است که استاد، پس از چند سال تدریس، به تکرار دانستههای گذشته عادت کند. فیرحی چنین نبود.
کلاس درس را هم جدی میگرفت. تدریس برایش کاری تشریفاتی یا وظیفهای … …


دانلود از کافه بازار































































