برخی مشاهدهکنندگان در نمای این ساختمان فرم ارگانیک یک درخت را میبینند و برخی دیگر آن را به پیکرهای انسانی تشبیه میکنند. این ویژگی، همراه با ساختار منظم و تکرارشونده بنا، به آن ظاهری متمایز داده است.
اهمیت معماری این ساختمان تنها به آرژانتین محدود نمانده است. دانشکده معماری مندوزا در سال ۲۰۱۵ برای حضور در نمایشگاه «آمریکای لاتین در حال ساخت؛ معماری از ۱۹۵۵ تا ۱۹۸۰» در موزه هنر مدرن نیویورک، موما، انتخاب شد.
انریکو تدسکی و شکلگیری پروژه
طراح ساختمان، انریکو تدسکی، در زمان اجرای پروژه علاوه بر نقش معمار، بهعنوان بنیانگذار و نخستین رئیس دانشکده نیز فعالیت میکرد و از این جهت، کارفرمای پروژه نیز محسوب میشد.
تدسکی، معمار ایتالیاییتبار که بعدها تابعیت آرژانتین را به دست آورد، در سال ۱۹۴۸ وارد آرژانتین شد. او تا سال ۱۹۵۳ در توکومان اقامت داشت و در طراحی طرح شهری شهر دانشگاهی توکومان فعالیت کرد.
او از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۹ به تدریس در دانشگاه ملی کوردوبا پرداخت. تدسکی در سال ۱۹۶۰ در مندوزا ساکن شد و بهعنوان متخصص برنامهریزی شهری برای شهرداری این شهر فعالیت کرد.
توجه به تاریخ، نقد معماری و مطالعه چشمانداز محلی از جمله ویژگیهای رویکرد حرفهای او بود. او در فعالیتهای شهری خود بر موضوعاتی مانند تابش خورشید و تهویه، مقررات مربوط به درختان شهری و حفظ دیدهای شهری تأکید داشت.
ساختمانی که سازه، فرم آن را شکل میدهد
ساختمان در بخش انتهایی یک قطعه زمین عمیق قرار گرفته و فضای عمومی بزرگی را در ورودی ایجاد میکند. اختلاف ارتفاع طبیعی زمین نیز باعث شده بنا نسبت به سطح پیادهرو بالاتر قرار بگیرد و بدون استفاده از تغییر مقیاس، حالتی یادمانی پیدا کند.
فناوری در طراحی این پروژه نقش اصلی دارد. ساختار، پوسته، کنترل تابش خورشید، زبان معماری و عملکرد بنا همگی بر اساس یک سیستم سازهای منسجم شکل گرفتهاند. …
