«حاج عباس عزیزم، من فکر میکنم تو در زندگیات یک شعر بودی. یک شعر بلند که هر بندش در یک میدان خوانده شد: در کردستان، در رمضان، در کربلای۵، در نجف اشرف، در حل...
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
جوان آنلاین: «حاج عباس عزیزم، من فکر میکنم تو در زندگیات یک شعر بودی. یک شعر بلند که هر بندش در یک میدان خوانده شد: در کردستان، در رمضان، در کربلای۵، در نجف اشرف، در حلب، در ضاحیه؛ و آخرین بند این شعر، در ششم مهر ۱۴۰۳، در همانجایی نوشته شد که سید مقاومت هم بود. تو در آغوش نصرالله به شهادت رسیدی. نمیدانم این تعبیر چقدر دقیق است، اما دلم میخواهد باور کنم در آن لحظه آخر، دست سید روی شانهات بود و لبخند میزد که «عباس آمد». حالا تو رفتی، اما اسمت مانده. «نیلفروشان»؛ نیلی که فرو ریخت، اما خروشان ماند.» رفاقت محمدحسین امامی با شهید حاجعباس نیلفروشان، پیوندی بود که با شهادت، تمام نشد، بلکه معنایی جاودانه یافت. امروز در سالروز شهادت حاجعباس، موج دلتنگی در دل همرزمان و دوستان او، آرام نمینشیند. نوشتار پیش رو، بازتابی است از این دلتنگیهای عمیق و روایتهایی که از قلب دوستان و همرزمان او برمیآید.
نیل خروشان
عباسجان، نمیدانم از کجا شروع کنم. از کوچههای اصفهان که هنوز بوی قدمهای نوجوانت را میشناسند، یا از ضاحیهای که برای همیشه نام تو را در خود جاودانه کرد؟ تو که از نوجوانی، پیش از آنکه دنیا معنی «رفتن» را برایت هجی کند، شناسنامهات را دستکاری کردی تا کوچکتر از آنی باشی که در صفهای اعزام بایستند و بگویند «فعلاً نه». ۱۵ سالت بود که در عملیات رمضان، برای آرپیجیزنی داوطلب شدی و کسی باور نمیکرد؛ این نوجوان لاغر، روزی معاون عملیات سپاه پاسداران شود. تو از همان نسلی هستی که سید حسن نصرالله (ره) در وصفشان گفت: «او اجابت دعای شبهای قدر من است.» چه تعبیر عجیبی! سید، سالها در دل شب با خدا نجوا کرده بود و تو را از خدا خواسته بود؛ و تو، عباس عزیز، آنقدر در راه ماندی تا دعای یک مرد خدا، در تو مستجاب شود. تو فقط یک فرمانده نبودی؛ تو خود آن «نیلخروشان» بودی که شاعر گفت: «چون رود، بیصدا و خروشان بود.»
همیشه ساده ماندی …