جامعه ایران طی ۷ ماه گذشته، متحمل فشار اقتصادی برابر با روزهای پایان جنگ جهانی دوم و اشغال ایران توسط متفقین شده است؛ فشاری که بر اثر جنگ، تحریم‌ها و سیاست‌های ناکارآمد اقتصادی و سیاسی بر ایرانیان تحمیل می‌شود. رشد اقتصادی کشور به منفی ۱۰درصد رسیده است؛ یعنی کیک اقتصاد کشور طی این مدت ۱۰درصد کوچک‌تر شده است.
آخرین داده‌های رسمی، وخامت شرایط را آشکارتر می‌کنند. در مرداد ۱۴۰۵ تورم ماهانه به ۳٫۴ درصد، تورم نقطه‌به‌نقطه به ۸۹ درصد و تورم متوسط سالانه به ۶۹٫۹ درصد رسید. تورم نقطه‌به‌نقطه خوراکی‌ها و آشامیدنی‌ها حدود ۱۲۷٫۵ درصد و تورم سالانه دهک دوم ۷۸٫۳ درصد بود. سرمایه در گردش بنگاه‌ها، قدرت خرید خانوار و توان مالی دولت درحال فرسایش است. نظام سیاسی به جای سیاستگذاری در وضعیت جنگ به روزمرگی پناه برده و چشم‌انداز مشخصی برای روزهای سخت پیش رو عیان نمی‌کند. از طرف دیگر شرایط جنگ روزبه‌روز پیچیده‌تر می‌شود.
بعد از تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، طرفین به برخورد محدود همراه با فشار نظامی و اقتصادی روی آورده‌اند. آمریکا با تشدید محاصره دریایی و فشار به کشورهای منطقه برای محاصره هوایی، سعی در ایجاد شکنندگی در اراده طرف ایرانی دارد. در ایران نیز عده‌ای با نگاه تک‌بعدی به اهمیت راهبردی تنگه هرمز گمان می‌کنند که با اهرم هرمز و فشار بر باب‌المندب می‌توانند کشورهای منطقه را تنبیه، ترامپ را محدود و نتانیاهو را از خواسته‌هایش پشیمان کنند.
جنگ فعلی را شاید بتوان جنگ گلوگاه‌ها نامید. بزرگ‌ترین اختلال صدور نفت در تاریخ با عدم صدور بیش از ۲۰ میلیون بشکه نفت خام در روز و اختلال در صادرات گاز، محصولات پتروشیمی، هلیوم و کودهای شیمیایی، دامنه جنگ را از عملیات نظامی فراتر برده و بر ابعاد اقتصادی و اجتماعی کشورهای مختلف اثر گذاشته است. اهمیت راهبردی هرمز باعث شده کشورهای منطقه، قدرت‌های دنیا و خریداران انرژی و محصولات منطقه در قبال شرایط موجود موضع بگیرند و برای تأثیرگذاری بر جنگ تلاش کنند. …
دانلود از کافه بازار
