روایتی از حضور گلاب آدینه در داستان یک مهاجرت

این فیلم قصه‌ای از مهاجرت را به تصویر کشیده که فرزانه دادخواهی درباره شکل‌گیری آن به ایسنا توضیح داد: جرقه‌ ساخت این فیلم از برخورد اتفاقی با یک ویدئو در اکسپلور اینستاگرام زده شد که در آن مادری اتاق دست نخورده‌ فرزندش را بعد از مهاجرت در یک ویدئوکال به او نشان می‌داد. قصۀ «زبان پسری»، در ادامه مسیر متفاوتی را طی کرد اما در آن لحظه چیزی که ذهنم را مشغول کرد، این بود که اگر در این لحظه و طی این ویدئوکال، بحرانی در یک طرف خط اتفاق بیفتد چه می‌شود؟ سؤالی که در ادامه از موضوع مهاجرت فراتر رفت و با دغدغه‌ تفاوت زبان و ارتباط مادر فرزندی پیوند برقرار کرد؛ موضوعی که برای من بسیار قابل لمس بود چون از وقتی خودم را شناختم با مهاجرت دوستان و عزیزانم مواجه شدم و حتی خودم در دوران دانشجویی طعم دوری از خانواده و زندگی در جغرافیا و زبان دیگه را چشیده بودم.

او افزود: اگر بخواهم با یک جمله فیلم را معرفی کنم، باید بگویم این فیلم قصه آدم‌هایی است که برای ارتباط با یکدیگر به زبانی غیر از زبان مادری نیاز دارند.

این فیلمساز جوان درباره انتخاب بازیگر و سپردن نقش مادر به گلاب آدینه گفت: این سؤالی بود که خانم آدینه در اولین برخورد هم از من پرسید و جوابم این بود که دنبال یک مامان واقعی هستم؛ نه بازیگری که نقش یک مادر دلسوز و نگران را بازی کند. مادر واقعی، یعنی کسی که می‌تواند با وجود دلسوزی و دلتنگی اتفاقا کاستی‌ها و ضعف‌هایی را داشته باشد که باعث می‌شود ناخواسته به کسی آسیب برساند. از این منظر و با توجه به علاقه‌ بسیاری که همیشه به فیلم «مهمان مامان» داشتم، بهترین گزینه‌ای که دوست داشتم این کاراکتر را جان ببخشد، خانم گلاب آدینه بود.

دادخواهی اضافه کرد: این انتخاب و تصمیم، برای خودم هم بسیار جسورانه بود و قطعأ قبول این همکاری، بزرگترین افتخار کارم است و حضور درخشان و پر از انرژی و لطف خانم آدینه به همه‌ ما خیلی کِیف داد. …