رئیسی که استادان را اخراج می‌کرد

اتاق کاظم معتمدنژاد را هم از او گرفتند؛ استادی که نامش با شکل‌گیری آموزش ارتباطات در ایران پیوند خورده بود. محمدمهدی فرقانی، رئیس پیشین دانشکده علوم ارتباطات، بعدها روایت کرد که مدیران دانشگاه از او می‌خواستند، معتمدنژاد را به درخواست بازنشستگی ترغیب کند. فرقانی نپذیرفته بود؛ معتقد بود حتی حضور گاه‌به‌گاه این استاد در راهروهای دانشکده برای دانشگاه ارزش دارد. این روایت یکی از روشن‌ترین تصویرهای به‌جامانده از دوران ریاست صدرالدین شریعتی است؛ دوره‌ای که برای منتقدانش با بیرون راندن سرمایه‌های علمی و محدود کردن زندگی دانشگاهی شناخته می‌شود. شریعتی روز پنج‌شنبه ۲۱ آبان بر اثر سکته قلبی درگذشت. او، متولد ۱۳۲۷، از سال ۱۳۸۴ تا شهریور ۱۳۹۲ رئیس دانشگاه علامه طباطبایی بود. پیام‌های رسمی درگذشتش بر تعهد و خدمات او تأکید داشتند اما مرور دوران ریاستش، پرونده دیگری را نیز باز می‌کند: اخراج و بازنشستگی استادان، برخوردهای انضباطی با دانشجویان، تفکیک گسترده کلاس‌ها و جذب‌هایی که درباره شیوه و معیارهای آنها، اعتراض‌های جدی وجود داشت. این مجموعه اقدامات، مبنای داوری منتقدانی است که آن سال‌ها را از بدترین دوره‌های تاریخ دانشگاه علامه می‌دانند. احمد زیدآبادی نیز در یادداشت «تیره‌ترین تجربه!» پس از درگذشت او همین خاطره را زنده کرده است؛ خاطره مدیریتی که آثارش برای استاد و دانشجو به پایان یک حکم ریاست محدود نماند.

اخراج از دانشکده روزنامه‌نگاری …