ابراهیم قاسمپور، مربی پیشین تیم ملی: البته این مسأله جدیدی نیست. سالیان سال است که فوتبال ایران با همین روند و بهصورت «بیبرنامه» پیش میرود و در نهایت نیز انتظار داریم در بزنگاههای بزرگ، نتیجهای درخور نام فوتبال ایران رقم بخورد. با این شرایط، بعید به نظر میرسد جام ملتهای آسیای ۲۰۲۷ نیز دستاورد قابلتوجهی برای فوتبال ایران داشته باشد.
اگر زیرساخت و برنامهریزی استانداردی در فوتبال ایران وجود داشت، باید برنامههای تیم ملی برای حضور در جام ملتها از مدتها پیش طراحی میشد. حتی پیش از جام جهانی نیز باید مسیر آمادهسازی تیم ملی بهگونهای مشخص میشد که این تیم بتواند در رقابتهای بزرگ، شانس بیشتری برای موفقیت داشته باشد. هرچند نباید چنین شرایطی در فوتبال ایران تعجبآور باشد؛ چرا که قصه فوتبال ایران سالهاست همین است.
مدیران فوتبال ایران گویی در خواب زمستانی به سر میبرند و اگر احیاناً اتفاق خاصی رخ دهد و تیم ملی روی سکو برود، بعید است کسی اجازه دهد آن موفقیت به نام برنامهریزی اصولی و کار علمی ثبت شود؛ همانطور که اگر نتیجهای حاصل نشود، معمولاً مسئولیت مشخصی نیز متوجه تصمیمگیران نخواهد بود.
مگر تورنمنتی مهمتر از جام جهانی ۲۰۲۶ در فوتبال وجود دارد که برای تیم ملی برنامهریزی شد، اما در نهایت تیم ملی از صعود جا ماند؟ اگر تیم ملی موفق به صعود میشد، طبیعی بود که بسیاری از مدیران و مسئولان از این موفقیت بهعنوان حاصل برنامهریزی و مدیریت خود یاد میکردند و کسی هم جلودارشان نبود. اما وقتی نتیجه مطلوب به دست نمیآید، باید پرسید اساساً آن برنامهریزیها چقدر اصولی و هدفمند بوده است.
اگر قرار بود برای جام ملتهای آسیا کاری انجام شود، هیأترئیسه فدراسیون فوتبال باید حداقل دو ماه پیش تشکیل جلسه میداد و درباره سرمربی، کادر فنی، برنامه آمادهسازی و بازیهای تدارکاتی تصمیم میگرفت. وقتی چنین جلسهای برگزار نمیشود، این سؤال به وجود میآید که آیا مسئولان اساساً برنامه مشخصی ندارند یا توانایی اجرای آن را ندارند؟
اگر سرمربی، دستیاران او و برنامه تیم ملی برای جام ملتها مشخص بود، با آغاز لیگ برتر، کادر فنی باید بازیکنان را زیر نظر میگرفت؛ بویژه بازیکنان جوانی که در همین سه هفته ابتدایی فرصت حضور در ترکیب تیمهای خود را پیدا کردهاند. طبیعتاً باید بهترینهای لیگ شناسایی میشدند تا در نهایت نام آنها در فهرست تیم ملی قرار بگیرد. اما فعلاً خبری از چنین روندی نیست.
شاید هم با دوربین مخفی بازیکنان را زیر نظر دارند! شاید دستیاران سرمربی تیم ملی در ورزشگاهها حاضر و بازیها را تماشا میکنند یا حتی مسابقات هر استان را از تلویزیون دنبال میکنند! البته اینها بیشتر به شوخی شبیه است تا یک فرآیند حرفهای و برنامهریزیشده.
واقعیت این است که با این شرایط امید چندانی به موفقیت تیم ملی در جام ملتها نیست، انتظار اصلاح وضعیت کنونی در کوتاهمدت هم چندان منطقی نیست. وقتی هنوز تکلیف بسیاری از مسائل اساسی تیم ملی مشخص نشده، چگونه میتوان انتظار داشت که این تیم برای حضور قدرتمند در جام ملتهای آسیا آماده شود؟
اما توقع نتیجه از تیم ملی فوتبال ایران در جام ملتهای آسیای ۲۰۲۷ همچنان بالاست؛ توقعی که البته بیشتر از آنکه بر پایه یک برنامه مشخص و منطقی باشد، بر سابقه و نام فوتبال ایران استوار است.
حالا باید منتظر معجزه باشیم؛ معجزهای که تیم ملی فوتبال ایران را بدون برنامه روشن و حتی بدون بازیهای تدارکاتی ایدهآل، روی سکوی آسیا ببرد.
تیم ملی فوتبال ایران در شرایط فعلی، حتی روی کاغذ نیز شانس چندانی برای یک نتیجه درخشان در جام ملتهای آسیا ندارد؛ مگر اینکه باز هم اتفاق خاصی رخ دهد. اما فوتبال حرفهای با معجزه اداره نمیشود؛ با برنامه، مدیریت، زیرساخت، انتخاب درست و آمادهسازی اصولی ساخته میشود. مسألهای که ظاهراً فوتبال ایران همچنان با آن فاصله زیادی دارد.
انتهای پیام/
