از قانون حجاب و عفاف و نحوه اجرای آن تا بازگشت هنرمندان و همچنین حکمرانی فضای مجازی؛ مسائل فرهنگی کشور کم نیست، اما آنچه بیش از همه محل بحث است، فاصله میان سیاستگذاری و اجراست، با حجتالاسلام اسماعیل سیاوشی، دبیر کمیسیون فرهنگی مجلس درباره این فاصلهها به گفتوگو نشستهایم.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش خبرگزاری ایمنا، امروزه حوزه فرهنگ در ایران بیش از آنکه کمبود موضوع داشته باشد، با انباشت مسئله روبهروست؛ مسئلههایی که بعضی از آنها سالهاست از یک میز به میز دیگر منتقل میشوند و هر بار، میان قانون، اجرا و ملاحظات اجتماعی به نقطهای تازه میرسند. از حجاب و عفاف که هنوز درباره نحوه رویارویی با آن اختلافنظر وجود دارد، تا سینمایی که گاهی هزینه تولید یک اثر پرداخت میشود اما امکان نمایش آن محل پرسش است؛ از هنرمندانی که بازگشتشان به کشور دوباره بحث مرزهای فرهنگی را پیش میکشد تا فضای مجازی و هوش مصنوعی که دیگر نمیتوان آنها را تنها یک ابزار ارتباطی دانست.
در چنین شرایطی، پرسش اصلی تنها این نیست که مجلس چه قانونی تصویب کرده است؛ مسئله این است که سیاستگذار فرهنگی برای جامعهای که همزمان با تغییرات اجتماعی، تحولات رسانهای و فناوریهای جدید روبهروست، چه تصویری از آینده فرهنگ دارد ؟
این پرسشها را در خبرگزاری ایمنا با حجتالاسلام اسماعیل سیاوشی، دبیر کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی در میان گذاشتیم؛ گفتوگویی که از سرنوشت قانون حجاب و عفاف آغاز شد و به بازگشت هنرمندان، حریمهای فرهنگی، فیلمهای متوقفشده، ساماندهی فضای مجازی، فرصتها و تهدیدهای هوش مصنوعی و البته نقش مسجد و مؤسسات قرآنی در تقویت فرهنگ عمومی رسید.
ایمنا: قانون حجاب و عفاف چرا به مرحله اجرا نرسید؟
حجتالاسلام سیاوشی: مجلس برای قانون حجاب و عفاف وقت زیادی گذاشت و این موضوع با بررسی ابعاد مختلف اجتماعی و فرهنگی در دستور کار قرار گرفت. حدود هفت هزار نفرساعت برای تدوین و بررسی این قانون زمان صرف شد و تلاش شد نقاط مثبت و منفی آن مورد توجه قرار گیرد، در نهایت نیز قانون به تأیید شورای نگهبان رسید. …
