این اثرِ نگارگری نمونه‌ای شاخص از پیوند سنجیده‌ی سنت نگارگری ایرانی با حساسیت‌ها و خوانش‌های معاصر است؛ اثری که نه در تقلید صرف از گذشته متوقف می‌شود و نه از ریشه‌های هویتی خود گسست می‌یابد، بلکه با بازتعریف زبان بصری، معنا و فرم، به روایتی امروزین دست می‌یابد.

این نقاشی استاد زنده یاد فرامرز پیلارام، نمونه‌ای کم‌نظیر از ترکیب خط، رنگ، ریتم، بافت و آیین در هنر مدرن ایران است. اثر نشان می‌دهد چگونه پیلارام توانست زبان خط را به زبان نقاشی تبدیل کند؛ زبانی که نه روایت‌گر متن است، نه صرفاً انتزاعی، بلکه حافظ حافظهٔ فرهنگی ایران در قالب مدرنیسم.

آقای [سیدعباس حسینی] قائم‌مقامی ‌آمد و گفت، بین آقایان [محمدرضا] مهدوی‌کنی و [علی‌اکبر] ناطق‌نوری، اختلاف پیش‌ آمده و گرفتن [ستاد رسیدگی به] امور مساجد از آقایان مهدوی و [محی‌الدین] انواری، آن‌ها را ناراحت ‌کرده و آقای انواری عصبانی است.

ترکیب مسجد ابوظبی (سنت) و برج‌ها (مدرنیته) نوعی گفتمان هویتی امارات را بازآفرینی می‌کند؛ اماراتی که از دل خاک برمی‌خیزد و با آسمان پیوند دارد؛ نقاشی بیتا وکیلی که در کلکسیون رها گالری خاورمیانه است، نشان می دهد امارات امروز، نتیجه همزیستی سنت و فناوری، ایمان و توسعه، معماری اسلامی و نوآوری جهانی است، …