در شرایطی که هنوز بنی صدر رئیس جمهور بود و جنگ هم شروع نشده بود و اوضاع کمی آرامتر بود، هیات دولت به ریاست شهید رجایی خدمت امام رسیدند. تاریخ دیدارشان در صحیفه امام بیستم شهریورماه سال 59 ثبت شده است. دولتی ها می خواستند از مشکلات شان بگویند و راه چاره را از امام بخواهند. روایت حاضران از این نشست، بیش از آنکه گزارش یک جلسه تشریفاتی اداری باشد، حاوی آموزههایی مبنایی در باب سلوک کارگزاران و ماهیت قدرت در نظام اسلامی است.
مرحوم محمدنبی حبیبی، از مدیران باسابقه اجرایی و فعالان سیاسی نهضت اسلامی و دبیر سابق حزب مؤتلفه اسلامی، این دیدار را اینگونه روایت کرده است:
بیست شهریور پنجاه و نه کابینه آقای رجایی خدمت امام رسیدند. امام مهمترین مسأله ای که اشاره کردند خطر حُب نفس بود و این خطر را به عنوان بزرگترین خطری که یک شخص را تهدید می کند قلمداد فرمودند و تذکر دومشان این بود که به طور دائم یاد خداوند متعال باشید. نکته سوم که امام در آن سخنرانی شان مطرح فرمودند این بود که شما خودتان را حاکم مردم ندانید خدمتگزار مردم بدانید و بعد فرمودند که حکومت همان خدمتگزاری است. این چند تا نکته را در همان سخنرانی فرمودند. با وجودی که آقای رجایی به مجلس از طرف بنی صدر معرفی شده بود و کابینه او هم شکل گرفته بود اختلافات بنی صدر و دولت و روحانیت ادامه پیدا کرد و به همین دلیل برخی از مراجع تقلید و برخی از شخصیت های روحانی با فرستادن پیام هایی، از این اختلاف بین دولت و رئیس جمهور اظهار نگرانی کردند. بعد از اینکه آقای رجایی به عنوان نخست وزیر خدمت امام رسید و کابینه اش را معرفی کرد، همان سال، امام با یک حکمی که صادر فرمودند اداره امور بنیاد مستضعفان را به عهده نخست وزیر - آقای محمد علی رجایی واگذار کردند که به نظر من این تمهید مهمی بود برای اینکه اختلافی در مدیریت بنیاد مستضعفان و دولت به وجود نیاید. در واقع امام حکم را به نخست وزیر وقت دادند و یک دلیلش هم این بود که امام به آقای رجایی که نخست وزیر شده بود یک اعتماد ویژه داشتند.
برشی از کتاب کارگزار صدیق، خاطرات مرحوم محمدنبی حبیبی
