او در بخشی از این یادداشت به صورت مصداقی از دوبله سریالهای ایرانی «پایتخت» و «نون خ» برای مردم سوریه یاد میکند و میافزاید: «سریال «پایتخت» با لهجه منطقه سویدای سوریه و سریال «نونخ» با لهجه مناطق کوهستانی ساحل سوریه دوبله شد. این انتخابها علاوه بر کمک به انتقال دقیقتر مفاهیم و حفظ ظرافتهای طنز و گفتوگوهای شخصیتها، تلاش دارد شیرینی و جذابیت یک لهجه خاص را نیز به مخاطب عربزبان منتقل کند و تجربهای نزدیکتر و باورپذیرتر از تماشای اثر برای او رقم بزند.»
او آیفیلم عربی را نه فقط یک کانال تلویزیونی برای پخش سریالهای ایرانی که بخشی از ظرفیت رسانهای جمهوری اسلامی ایران برای ارتباط فرهنگی، گفتوگوی میان ملتها و معرفی ایران از مسیر فرهنگ و هنر میداند؛ مسیری که در ادبیات رسانهای امروز از آن به عنوان «قدرت نرم» یاد میشود.
حسینی مینویسد: در دنیایی که تصویر و روایت، بیش از همیشه در شکلدهی به نگرش ملتها نقش دارد، تولیدات نمایشی این امکان را فراهم میکنند که مخاطب، ایران را نه از دریچه گزارشهای خبری و روایتهای ثانویه، بلکه از خلال زندگی شخصیتها، خانوادهها، روابط انسانی، آداب اجتماعی، معماری، طبیعت، شهرها و حتی جزئیات روزمره زندگی ایرانی بشناسد.
دیپلماسی با قصه و تصویر
به اعتقاد وی «یکی از مهمترین کارکردهای آیفیلم عربی طی این سالها، ارائه تصویری ملموس از خانواده ایرانی و سبک زندگی ایرانی ـ اسلامیبوده است. مخاطب عربزبان در بسیاری از سریالهای ایرانی، با خانوادهای مواجه میشود که در آن مفاهیمی همچون احترام به والدین، جایگاه خانواده، روابط میان نسلها، ایثار، همدلی، مسئولیتپذیری و پایبندی به ارزشهای اخلاقی در بستر داستان به تصویر کشیده میشود.
مزیت این شیوه آن است که پیام فرهنگی، به شکل مستقیم و شعاری ارائه نمیشود؛ بلکه در دل قصه و زندگی شخصیتها جریان پیدا میکند. مخاطب با شخصیتها همذاتپنداری میکند، با … …
