دولت فرانسه این فعالان را در چارچوب جریان‌های چپ افراطی طبقه‌بندی می‌کند و آنها را به نقش‌آفرینی در تبدیل اعتراض‌های مسالمت‌آمیز به شورش و غارت متهم می‌سازد. بااین‌حال، بلوک سیاه یک حزب سیاسی یا سازمان دارای سلسله‌مراتب مشخص نیست. شرکت‌کنندگان آن عمدتاً با جریان‌های آنارشیستی، ضدسرمایه‌داری و ضدفاشیستی همسو هستند و از فعالیت در قالب احزاب سیاسی و سازمان‌های سلسله‌مراتبی پرهیز می‌کنند.
این شیوه فعالیت، مقابله با آنها را برای پلیس دشوار می‌کند. کارشناسان امنیتی می‌گویند این گروه‌ها رهبر یا ساختار سازمانی مشخصی ندارند و دانش و روش‌های عملیاتی خود را از طریق شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌های رمزگذاری‌شده منتقل می‌کنند. تجمع‌های آنها نیز اغلب بدون برنامه‌ریزی رسمی و از پیش اعلام‌شده شکل می‌گیرد.
گیوم فارد، متخصص امنیت و دفاع و مدرس دانشگاه علوم سیاسی پاریس در گفتگو با نشریه فایننشال تایمز ماهیت غیرمتمرکز این جریان را یکی از دلایل دشواری مقابله با آن می‌داند. او فعالیت بلوک سیاه را به ارکستری تشبیه می‌کند که اعضایش موسیقی را چنان خوب می‌شناسند که دیگر به رهبر ارکستر نیاز ندارند. به تعبیر او، این افراد هماهنگی بالایی دارند، اما هماهنگی آنها به‌صورت افقی و بدون فرماندهی متمرکز شکل می‌گیرد. از آلمان غربی تا اعتراض‌های فرانسه
تاکتیک‌های بلوک سیاه و اصطلاح مربوط به آن، در دهه ۱۹۸۰ میان فعالان آنارشیست و چپ رادیکال در آلمان غربی شکل گرفت و سپس در سطح بین‌المللی گسترش یافت. درگیری‌های گسترده با پلیس در جریان نشست سازمان تجارت جهانی در سیاتل در سال ۱۹۹۹، یکی از رویدادهایی بود که این روش‌ها را در سطح جهانی مطرح کرد. …
دانلود از کافه بازار
