تصور کنید کودکی هفت ساله مشغول نوشتن تکالیفش است. او کلمات را کاملاً برعکس و همانند تصویر آن ها در آینه روی کاغذ می آورد. حرف «ب» به شکل «پ» و عدد «۳» به صورت «Ɛ» نوشته می شود. بسیاری از والدین با دیدن این صحنه دچار اضطراب می شوند و فکر می کنند فرزندشان دچار یک اختلال جدی عصبی است، در حالی که در بیشتر موارد این پدیده بخشی طبیعی از مسیر رشد نوشتن محسوب می شود.
قرینه نویسی یا نوشتن آینه ای (Mirror Writing) یکی از جذاب ترین موضوعات در حوزه روان شناسی رشد، عصب شناسی شناختی و آموزش ابتدایی است که در سال های اخیر پژوهش های گسترده ای درباره آن انجام شده است.
این مقاله تلاش می کند با تکیه بر داده های پژوهش های بین المللی، تصویری جامع و دقیق از قرینه نویسی در کودکان ارائه دهد. از سازوکارهای مغزی که موجب این پدیده می شوند تا مرز میان رشد طبیعی و نشانه های هشدار، از ابزارهای تشخیصی تا تمرین های عملی که والدین می توانند در خانه اجرا کنند، همه در ادامه بررسی خواهد شد. تفاوت قرینه نویسی با وارونگی حروف
پیش از ورود به بحث اصلی، لازم است دو مفهوم که اغلب با هم اشتباه گرفته می شوند از یکدیگر تفکیک شوند: وارونگی حروف (Letter Reversal) و قرینه نویسی (Mirror Writing).
وارونگی حروف به وضعیتی گفته می شود که کودک در تشخیص یا نوشتن حروفی که شکل آینه ای یکدیگر هستند دچار خطا می شود؛ مانند b و d، p و q، یا m و w. این خطا می تواند ناشی از ضعف در ادراک بینایی، حافظه دیداری یا تمایز فضایی باشد. در مقابل، قرینه نویسی حالتی است که کودک کل یک کلمه، جمله یا عدد را به صورت معکوس و از راست به چپ می نویسد، به گونه ای که اگر متن را در برابر آینه قرار دهید، خوانا و درست به نظر می رسد. این دو پدیده ریشه های عصبی مشابهی دارند اما از نظر بیان رفتاری و شدت متفاوت اند و پروتکل های ارزیابی جداگانه ای می طلبند. قرینه نویسی در کودکان: پدیده رشدی یا اختلال؟ …
