خبر کوتاه بود؛‌ بهرام بیضایی در روز تولدش، با زندگی خداحافظی کرد. هنرمندی که در واپسین سال‌های عمرش در آمریکا به سر می‌برد و با عوارض سرطان دسته و پنجه نرم می‌کرد، حالا دیگر جسمش در میان ما نیست اما با کارهایش هنوز در جهان هنر حضور دارد و نفس می‌کشد؛ نامدارها نمی‌میرند. فقط چند دقیقه از خبر درگذشت بیضایی …

سینمای بیضایی مجموعه‌ای از ویژگی‌های مشخص و مشابه است که باعث  شده آثار او از جریان قالب سینما جدا بوده و بسیار فراتر از سرگرمی و داستان و کاوشی عمیق از انسان محصور بین روایت‌های مختلف باشد. 

تهران- ایرنا- وقتی همه خواب بودیم، بهرام بیضایی بیدار بود تا رویای ما را بنویسد، بیدار بود تا نائی، تارا و گلرخ کمالی را خلق کند، ما هنوز خوابیم اما او به لحظه تولدش بازگشته، همان جایی که انگار از شروع نام او را با جاودانگی گره زده بودند.

ناصر ارباب/ صبا، برای گفتن از بهرام بیضایی، بهتر است سراغ کسی رفت که او را نه فقط از روی صحنه و پرده، بلکه در مسیر کار و زندگی شناخته است. به همین دلیل پای صحبت‌های مجید مظفری نشستیم؛ بازیگری که چهار همکاری مهم با بیضایی در کارنامه دارد: «غریبه و مه»، «مسافران»، «سگ‌کشی»

محمدرضا سرشار: من ۳۰ سال است می‌گویم بهرام بیضایی بهائی است. این موضوع را شاید حتی یک دوستمان که چندی معاون فرهنگی وزیر ارشاد بود، باور نمی‌کرد.

محمدرضا سرشار: من ۳۰ سال است می‌گویم بهرام بیضایی بهائی است. این موضوع را شاید حتی یک دوستمان که چندی معاون فرهنگی وزیر ارشاد بود، باور نمی‌کرد.

این‌بار و از این تاریخ به بعد «وقتی همه خوابیم» را نمی‌شود فقط فیلمی درباره‌ی سینما دید؛ این فیلم، اعتراف‌نامه‌ای است که دیر خوانده شد.

 تعداد آثار ایرانی با چنین سوژه‌ای به سختی به عدد ۱۰ می‌رسد. از حاجی آقا آکتور سینما و ناصرالدین‌شاه آکتور سینما، شبح کژدم و دو فیلم با یک بلیت گرفته تا میکس و وقتی همه خوابیم، هر یک به نوعی به سینما پرداخته‌اند، اما بسیاری از این آثار به حواشی پشت‌صحنه پرداخته‌اند و خود سینما به عنوان موضوع اصلی در …

 بخش خصوصی هنوز کاربرد عملی و مشخصی برای AI تعریف نکرده است، دولت نیز توان سرمایه‌گذاری سنگین در این حوزه را ندارد. کاربران هم به مصارف تزئینی از هوش مصنوعی بسنده کرده‌اند؛ همین غفلت سه‌گانه دولت، مردم و بخش خصوصی از ظرفیت‌های این فناوری می‌تواند ایران را از رقابت جهانی حذف کند. به گزارش پیوست،

ریخت و پاش و حیف و میل اموال عمومی همیشه در فوتبال ایران وجود داشته، اما اتفاقاتی که طی این یکی، دو سال اخیر رخ داده حقیقتا منحصر به فرد و مایه بهت و حیرت است.