آتش‌بس شکننده در غزه

آتش‌بس در غزه، اگرچه از شدت درگیری‌ها کاسته است، اما به معنای پایان بحران انسانی و تأمین امنیت غیرنظامیان نبوده است. تداوم تلفات، آسیب‌پذیری مراکز درمانی و تشدید بحران سرپناه نشان می‌دهد که فاصله میان اعلام آتش‌بس و تحقق امنیت انسانی همچنان عمیق است. حمله به مجتمع پزشکی ناصر در خان‌یونس، در کنار ادامه مشکلات آوارگان و کمبود کمک‌های ضروری، بار دیگر این پرسش را مطرح می‌کند که آتش‌بس موجود تا چه اندازه توانسته از غیرنظامیان و زیرساخت‌های حیاتی غزه محافظت کند.

حمله به بیمارستان ناصر؛ تداوم آسیب‌پذیری مراکز درمانی

حمله بامداد پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵ (۱۲ نوامبر ۲۰۲۶) به مجتمع پزشکی ناصر در خان‌یونس، یکی از نمونه‌های تداوم آسیب‌پذیری مراکز حیاتی و غیرنظامی غزه در شرایط آتش‌بس است. بر اساس اعلام منابع درمانی و دفاع مدنی غزه، این حمله دست‌کم شش شهید و بیش از ۲۰ زخمی بر جا گذاشت؛ هرچند آمار مجروحان در گزارش‌های اولیه متفاوت اعلام شد.

در میان شهدا، دکتر رزق ابوشعیره، از پزشکان این مجتمع، نیز حضور داشت. گزارش‌ها همچنین از وارد شدن خسارت به بخش‌هایی از جراحی و مراقبت‌های ویژه حکایت دارد. مجتمع پزشکی ناصر یکی از مراکز مهم درمانی جنوب نوار غزه است و آسیب به ظرفیت‌های آن می‌تواند دسترسی بیماران و مجروحان به خدمات پزشکی را در شرایطی که زیرساخت‌های درمانی غزه با فشار گسترده روبه‌رو هستند، دشوارتر کند.

ارتش رژیم صهیونیستی اعلام کرد هدف این حمله افرادی وابسته به حماس بوده‌اند؛ ادعایی که از سوی حماس رد شد. صرف‌نظر از اختلاف روایت طرف‌های درگیر درباره هدف عملیات، پیامد مستقیم این حمله متوجه یک مرکز درمانی و افرادی بود که در آن حضور داشتند.

از این منظر، اهمیت حمله به مجتمع پزشکی ناصر تنها به شمار قربانیان محدود نمی‌شود. این رویداد بار دیگر پرسش اصلی درباره کارآمدی آتش‌بس در حفاظت از غیرنظامیان و زیرساخت‌های حیاتی را برجسته می‌کند؛ زیرا کاهش سطح درگیری، در صورتی که با تضمین امنیت مراکز درمانی و دسترسی پایدار مردم به خدمات اساسی همراه نباشد، لزوماً به معنای تحقق امنیت انسانی نخواهد بود.

آتش‌بس شکننده و تداوم تلفات …