براساس گزارش Carscoops، همهچیز از نسل اول دوج چارجر در آمریکا شروع شد. بدنه آیرودینامیک و شیبدار آن در مسابقات ناسکار دچار نیروی برآمدگی ناخواسته میشد، پس دوج یک اسپویلر کوچک اضافه کرد تا استاندارد مسابقات را پر کند. تا سال ۱۹۶۷، چارجر به نخستین خودروی خیابانی آمریکا با اسپویلر عقب تبدیل شد؛ بالی کوچک که استارت یک میراث بزرگ را زد.
دهه هفتاد و اوجگیری بالهای بزرگ
خیلی سریع همهچیز بالا گرفت. دوج چارجر دیتونا مدل ۱۹۶۹ و برادرش پلیموث سوپربرد ۱۹۷۰، بالهایی به ارتفاع آسمانخراشها روی صندوق نصب کردند.
در آن سوی اقیانوس، بیامو ۳.۰ CSL معروف به «بتموبیل» علاوه بر اندازه، روی تعداد بالها هم مانور داد. البته بال غولپیکر روی صندوق آن در آلمان مجوز خیابانی نداشت و داخل صندوق عقب تحویل خریدار میشد تا خودش آن را نصب کند!
سپس نوبت به اسطورههای روی پوسترها رسید؛ بال لامبورگینی کونتاش شاید ۱۶ کیلومتر بر ساعت از حداکثر سرعتش میکاست، اما ظاهرش طوری بود که گویی سرعت را دوبرابر کرده است. … …
